~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
....................................................................Άνθρωποι και Φύση πάνω από τα κέρδη
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γράμμα από την Αθήνα

Γράμμα από την Αθήνα

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Οδός Σόλωνος. Δέκα και έξι (16) μέρες πριν τα Χριστούγεννα...


16 μέρες πριν τα Χριστούγεννα...
Οδός Σόλωνος. Περπατώντας την βλέπεις. Αποστρέφεις, νοιώθοντας ντροπή, το βλέμμα σου. Βιαστικά στρίβεις στον πρώτο δρόμο που συναντάς.Βηματίζεις πανω- κάτω, ασυναίσθητα. Η εικόνα σε έχει στοιχειώσει, απειλεί το μυαλό σου και θέλεις να την διώξεις. Περπατάς και ψάχνεις απεγνωσμένα κάτι να τραβήξει την προσοχή σου, να σε αποσπάσει από τις σκέψεις σου. 
Κάτι που θα βοηθήσει την καθησυχαστική επιφάνεια των πραγμάτων ... Μάταια...

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

ΕΞΙ SOS ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.

περί Ψυχολογίας
_____________________________

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας *
(paidi-efivos.gr)  


Στην καθημερινή επαφή με τα παιδιά μας υπάρχουν πολλές επικοινωνιακές ρουτίνες. Άλλες τις γνωρίζουμε από πριν, άλλες τις μαθαίνουμε σιγά-σιγά. Σημασία έχει να τις πιστέψουμε και ο καθένας να καταλάβει για τον εαυτό του την βαθύτερη αξία των νοημάτων που κρύβουν…
Και πάνω από όλα την αξία της ίδιας της επικοινωνίας: Να προσεγγίζουμε τα παιδιά μας μιλώντας μαζί τους για όλα όσα τους αφορούν, τις χαρές και τις λύπες, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες, τις ανησυχίες και τις αγωνίες τους. Και πάντα ο καλύτερος τρόπος για να επιτύχουμε έναν τέτοιο σκοπό είναι να δώσουμε πρώτοι εμείς το παράδειγμα, πρώτοι εμείς να μιλήσουμε για τους εαυτούς μας, για τις ζωές μας, για την καθημερινότητά μας.
Πολύ συχνά όμως ούτε κι αυτό αρκεί (ναι! είναι απαιτητική η σχέση μας με τα παιδιά μας!): Πολύ συχνά χρειάζονται όχι μόνο επικοινωνιακές δεξιότητες για να τα προσεγγίσουμε περισσότερο αποτελεσματικά και πιο ουσιαστικά, αλλά να δώσουμε μια πιο προσωπική, συναισθηματική διάσταση στην επαφή μας μαζί τους (και τότε όλα γίνονται πιο εύκολα: αρκεί να το τολμήσουμε ή έστω να το δοκιμάσουμε).
Παρακάτω αναφερόμαστε σε 6 πολύ SOS σημεία αναφοράς, που όλοι, λίγο-πολύ γνωρίζουμε.
Η πρόσκληση - πρόκληση είναι να βρείτε τα δικά σας περιεχόμενα σ’ αυτές τις λέξεις, ώστε να γίνουν “κόσμοι” ολόκληροι που θα εμπεριέχουν την συναισθηματική και πνευματική ανάπτυξη των παιδιών σας!
1.    Αγάπη. (μιλώντας για σύμπαντα και γαλαξίες ας μιλήσουμε και για τον Ήλιο…)
2.  Εμπιστοσύνη. (Η δύναμη της συνδετικός ιστός που γεφυρώνει την θεωρία με την πράξη…)
3. Επιβράβευση. (Η μετουσίωση έξι γραμμάτων “μ-π-ρ-ά-β-ο” στην δύναμη όλου του κόσμου.)
4. Αποδοχή. (Μία άνευ όρων αγκαλιά που γεμίζει αυτοπεποίθηση , που “μεγάλωσε γερά παιδιά!”)
5.   Πρωτοβουλία. (Η παραχώρηση στην νέα γενιά του δικαιώματος για την εξερεύνηση του “διαστήματος”. Μία πράξη γενναία στην αλληλουχία των γενεών!)
6. Συγχώρεση. (Όλα όσα περιλαμβάνονται σ’ αυτά που δεν μπορέσαμε, που δεν προλάβαμε, που δεν καταλάβαμε… και ίσως αυτό να αφορά και τα/στα παιδιά μας…)
Αφήνουμε επίτηδες επιτηδευμένα τα νοήματα, παίζοντας με τις λέξεις και τους όρους, θέλοντας να σας προσκαλέσουμε σε μία εκ νέου “νοηματοδοσία” για όλες εκείνες τις έννοιες που θα σας συνδέσουν δια του λόγου (κι όχι μόνο) με τα παιδιά σας…
Καλή σας διασκέδαση!

~~~~~~~~~~~~~~~

* Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ. συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Παντελής Θαλασσινός - Τα σμυρνεϊκα τραγουδια - Official Video Clip







Παντελής Θαλασσινός - Τα σμυρνεϊκα τραγουδια | Pantelis Thalassinos -

 Ta smirneika tragoudia - Official Video Clip

Official Website:http://pantelisthalassinos.gr/erimos-...
OfficialFacebookPage:https://www.facebook.com/pages/%CE%A0...

Μουσική: Παντελής Θαλασσινός
Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
Σκηνοθεσία: Γιάννης Μαράκης


Το καθρεφτάκι σου παλιό
και πίσω απ' τη θαμπάδα
η Σμύρνη με το Κορδελιό
και η παλιά Ελλάδα

Μουτζουρωμένο το γυαλί
μα πίσω απ' τους καπνούς του
βλέπει ο Θεός το Αϊβαλί
και σταματάει ο νους του

Τα σμυρνέικα τραγούδια
ποιος σου τα 'μαθε
να τα λες και να δακρύζεις
της καρδιάς μου ανθέ

Το καθρεφτάκι σου παλιό
και το μυαλό χαμένο
σε ποιο τα ήπιες καπηλειό
και βγήκες μεθυσμένο

Μουτζουρωμένο το γυαλί
μα πίσω απ' τους καπνούς του
βλέπει ο Θεός το Αϊβαλί
και σταματάει ο νους του

Τα σμυρνέικα τραγούδια
ποιος σου τα 'μαθε
να τα λες και να δακρύζεις
της καρδιάς μου ανθέ

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

Στο σφυρί πρώτη κατοικία 48 τμ άνεργης, με ημερομηνία πλειστηριασμού 2/5/2018!

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Αφιερωμένο στους συκοφάντες του κινήματος.
Ενώ κλιμακώνεται λυσσασμένα από κυβέρνηση, τρόικα, τράπεζες και μνημονιακό μπλοκ η συκοφαντική επίθεση κατά του κινήματος ενάντια στους πλειστηριασμούς, ήρθε στη δημοσιότητα (Πρώτο Θέμα 8/10) ότι από τις 18/9 έχει βγει στο σφυρί με κατάσχεση από την Τράπεζα Πειραιώς, πρώτη κατοικία, «βιλλάρα» 48 τμ, της άνεργης Δ.Β στο Κορδελιό της Θεσσαλονίκης, με ορισμένη μέρα πλειστηριασμού τις 2/5/2018.
Να σημειώσουμε ότι το σπίτι της Δ.Β δέχεται και συνεχείς ενοχλήσεις από ενδεχόμενους πλειοδότες, που θέλουν να το δουν για να εκτιμήσουν την προσφορά τους, μια δυνατότητα που δίνει μνημονιακή διάταξη, την οποία ψήφισε πρόσφατα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.
Ιδού, λοιπόν, η προστασία της πρώτης κατοικίας!
Από Iskra

Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

Ένα τεράστιο γκράφιτι στο κέντρο της Αθήνας αφιερωμένο στους φτωχούς και τους άστεγους της Ελλάδας

ΡΕΠΟΡΤΑΖ


Ένας ρακένδυτος άνδρας έχει ξαπλώσει στο δρόμο και κοιμάται. Έτσι περιγράφει το πρόβλημα των αστέγων ο καλλιτέχνης Wild Drawing, γνωστός ως WD, που δημιούργησε στην οδό Μπενάκη στα Εξάρχεια, ένα τεράστιο γκράφιτι.
Το σχέδιο καταλαμβάνει ολόκληρη την πρόσοψη του εγκαταλελειμμένου κτιρίου και φτάνει περίπου τα 10 μέτρα σε μήκος. Στην άκρη …
Το σχέδιο καταλαμβάνει ολόκληρη την πρόσοψη του εγκαταλελειμμένου κτιρίου και φτάνει περίπου τα 10 μέτρα σε μήκος. Στην άκρη του σχεδίου αριστερά ο WD αφιερώνει το έργο σε όλους τους φτωχούς και άστεγους της Ελλάδας και του κόσμου.


Ο WD, που στα ελληνικά το ψευδώνυμό του σημαίνει «άγρια σχέδια» γεννήθηκε στο Μπαλί της Ινδονησίας και από το 2006 ζει και εργάζεται στην Ελλάδα.

Ανάμεσα στα αναρίθμητα έργα του ξεχωρίζουν η τοιχογραφία σε δημοτικό της Νίκαιας που απεικονίζει δυο παιδιά στην τροπική ζούγκλα του Αμαζονίου και το σχέδιο ενός πουλιού που ταΐζει τα μικρά του σε τοίχο παλιού σπιτιού, όπου το σπρέι παντρεύεται με τα φυτά επάνω στο κτίριο.


__________

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

Ζουμ στα όνειρα 20 προσφύγων, ιστορίες ανθρώπων οι οποίοι αναγκάστηκαν να αφήσουν την πατρίδα τους και προσπαθούν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους στην Αθήνα

ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

john_mathitis_zimpampoye.jpg

John, μαθητής Ζιμπάμπουε
γράφει η Παρή Σπίνου*
«Ημουν τυχερή. Πέρασα από τον Κονγκό στην Τουρκία και μετά στην Ελλάδα, ωστόσο οι συνάνθρωποί μου που διάλεξαν τον δρόμο της Λιβύης σήμερα βρίσκονται σκλάβοι. Εχουν μια τιμή, σαν να μην πρόκειται για ζωντανά όντα...». Η 33χρονη Μπιμπίς, με το όμορφο παραδοσιακό τουρμπάνι στα μαλλιά της, βουρκώνει ενώ μιλάει.
Ο 59χρονος Σύρος Χασάν σκουπίζει συνεχώς με ένα μαντίλι τα δάκρυά του. «Τα σπίτια μας καταστράφηκαν, ζούσαμε στους δρόμους με τα παιδιά μας, λαχταρούσαμε ενα κομμάτι ψωμί... Θέλω να στείλω ένα μήνυμα σε όλες τις χώρες. Να μας αγκαλιάζουν, να υπάρχει αλληλεγγύη, αγάπη και ειρήνη».
Zainab, 16 ετών, Αφγανιστάν | 
Δεν ήταν μια τυπική συνέντευξη Τύπου η χθεσινή στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης για το διαδραστικό πρόγραμμα «Face Forward ...into my home», που εστιάζει σε ιστορίες ανθρώπων οι οποίοι αναγκάστηκαν να αφήσουν την πατρίδα τους και προσπαθούν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους στην Αθήνα. Γιατί, εκτός από τη διευθύντρια του μουσείου, Κατερίνα Κοσκινά, τον εκπρόσωπο της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, Φιλίπ Λεκλέρ, και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Σακελλάρη Χούρδα, οι ίδιοι οι 20 πρόσφυγες που συμμετέχουν στο πρότζεκτ ήταν εκεί για να μοιραστούν τις ιστορίες τους. Κυρίως τα όνειρά τους για το μέλλον. Γιατί παρότι αφησαν πίσω τους ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους, δεν έχασαν την ταυτότητά τους και την ελπίδα τους.
Πρόσφυγες που υποστηρίζονται μέσω του προγράμματος ESTIA -προσφέρει στέγαση σε διαμερίσματα και μηνιαία οικονομική στήριξη- πήραν μερος στο «Face Forward ...into my home», που αποτελείται από τρεις φάσεις. Στην πρώτη, τα «Εργαστήρια αφήγησης», οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να μοιραστούν συναισθήματα, αναμνήσεις, τις σκέψεις τους, τα όνειρά τους για το μέλλον, με έμπνευση από έργα σύγχρονης τέχνης της συλλογής του ΕΜΣΤ. Στη συνέχεια ο φωτογράφος Γιάννης Βασταρδής εκανε τα πορτρέτα τους αποκαλύπτοντας το «ανθρώπινο πρόσωπο» του προσφυγικού ζητήματος. Τώρα οι προσωπικές αφηγήσεις και τα φωτογραφικά πορτρέτα εκτίθενται στο ΕΜΣΤ μαζί με τα έργα που κέντρισαν την προσοχή τους σε ηλεκτρονική μορφή.
Ο Αμίν, μαθητής από το Ιράν, αφηγείται πως παρακολουθεί πλέον μαθήματα σε ωδείο, «παίρνει ενέργεια από τη μουσική» και ονειρεύεται να γίνει τραγουδιστής. Από την ίδια χώρα η 29χρονη Αβα γεμίζει το σπίτι της με φωτογραφίες αγαπημένων προσώπων, έχοντας την αίσθηση οτι ζουν κι εκείνοι κοντά της. Ο Μπριάν, μαθητής από τη Ζιμπάμπουε, ρίχνει το βλέμμα του στο έργο «Σκάλα ΙΙ» του Ντο-Χο Σου και σκέφτεται «πόσο σημαντικό είναι να έχουμε στέρεες βάσεις στη ζωή μας, για να μπορέσουμε να πατήσουμε γερά και πάνω σε αυτές να χτίσουμε το μέλλον μας». Στον 25χρονο Αμπάς από τη Συρία αρέσει η ζωγραφική του Αλέξανδρου Γεωργίου και το τραγούδι του Νίκου Ξυλούρη «Αποχαιρετισμός».
Το έργο της Κιμσούτζα «Μποτάρι» τράβηξε τον νεαρό Ιρανό Μαχντί, γιατί μοιάζει με μπόγο που κρύβει μέσα του όσα έχει ζήσει και αυτά που έχει στο μυαλό του κάποιος. «Αυτό που ζήσαμε ήταν σαν μια μετάβαση από το σκοτάδι στο φως» λέει η 34χρονη Πατρίσια από το Καμερούν κοιτώντας το έργο της Μόνα Χατούμ «Fix It». «Ηταν μια ωραία εμπειρία, νιώσαμε ανετα» μας λέει ο Τζον, μαθητής από τη Ζιμπάμπουε, για το πρόγραμμα. Και μας αποχαιρετά... προσωρινά. «Πάω σχολείο στο Ελληνικό, θέλω να μείνω εδώ, μου αρέσει. Και ελπίζω μια μέρα να εκδώσω τα ποίηματα που γράφω!»
Κατερίνα Κοσκινά

Κάνω τα εγκαίνια και μετά πάω σπίτι μου

Η ερχόμενη Δευτέρα θα είναι μια ωραία μέρα για το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, αφού για πρώτη φορά παρουσιάζει στο κοινό τα νέα αποκτήματα της περιόδου 2014-2017. Η ερχόμενη Δευτέρα θα ειναι μια δύσκολη μέρα για τη διευθύντρια του μουσείου, Κατερίνα Κοσκινά, η οποία βρίσκεται... στον αέρα.
Σύμφωνα με το υπουργείο Πολιτισμού, η θητεία της λήγει στις 28 Νοεμβρίου καθώς διαρκεί ένα χρόνο και συμπληρώνει τη θητεία της τέως διευθύντριας Αννας Καφέτση, η οποία παύτηκε μαζί με το Δ.Σ. Η Κ. Κοσκινά το αμφισβητεί και έχει προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας ζητώντας πλήρη τετραετή θητεία, όμως η απόφαση πάει από αναβολή σε αναβολή.
«Θα κάνω τα εγκαίνια και μετά πάω σπίτι μου» είπε χθες η ίδια στην «Εφ.Συν.» στο περιθώριο της συνέντευξης Τύπου στο ΕΜΣΤ. «Θα μάθετε σε λίγες μέρες τι θα γίνει» είπε η Λυδία Κονιόρδου στο περιθώριο της συνέντευξης Τύπου στο ΕΑΜ, προσθέτοντας ότι εκτιμά πως το ΕΜΣΤ θα ανοίξει το πρώτο εξάμηνο του 2018.
Σύμφωνα με πληροφορίες, έχει γίνει πρόταση στην κ. Κοσκινά να παραμείνει ακόμα ένα χρόνο στη θέση της και μετά να παραιτηθεί, ωστόσο καμία πλευρά δεν ανοίγει τα χαρτιά της. Μια διευθύντρια σε εκκρεμότητα, λοιπόν, κι ένα μουσείο που αδυνατεί να λειτουργήσει πλήρως, βλέποντας τους μήνες να περνούν αλύπητα...
 Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 31 Ιανουαρίου.
 Επιμέλεια έκθεσης, ιδέα-υλοποίηση προγράμματος: Μαρίνα Τσέκου, επιμελήτρια Εκπαίδευσης ΕΜΣΤ, Γιάννης Βασταρδής, φωτογράφος.


_______________

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

UNICEF: Παρά την πρόοδο, 180 εκατομμύρια παιδιά αντιμετωπίζουν σήμερα χειρότερες προοπτικές από αυτές των γονέων τους

20 Νοεμβρίου - Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού

Νέα Υόρκη, 20 Νοεμβρίου 2017 - Παρά την παγκόσμια πρόοδο, 1 στα 12 παιδιά σε όλο τον κόσμο ζουν σε χώρες όπου οι προοπτικές τους σήμερα είναι χειρότερες από αυτές των γονέων τους, σύμφωνα με μια ανάλυση της UNICEF που πραγματοποιήθηκε για την Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού.

Σύμφωνα με την ανάλυση, 180 εκατομμύρια παιδιά ζουν σε 37 χώρες όπου είναι πιο πιθανό να ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, να είναι εκτός σχολείου ή να χάνουν τη ζωή τους εξαιτίας βίας, σε σύγκριση με παιδιά που ζούσαν σε αυτές τις χώρες πριν 20 χρόνια.
«Ενώ η τελευταία γενιά έχει γνωρίσει τεράστιες, πρωτοφανείς προόδους στο επίπεδο διαβίωσης για τα περισσότερα παιδιά του κόσμου, το γεγονός ότι μια ξεχασμένη μειοψηφία παιδιών έχει αποκλειστεί από αυτές - χωρίς καμιά υπαιτιότητα δική τους ή των οικογενειών τους - είναι απαράδεκτο» δήλωσε ο Laurence Chandy, Διευθυντής της UNICEF για τα Δεδομένα, την Έρευνα και την Πολιτική.
Η UNICEF τιμά την Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού, η οποία σηματοδοτεί την επέτειο της υιοθέτησης της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού, με παγκόσμιες εκδηλώσεις στις οποίες τα παιδιά έχουν τον πρώτο λόγο, εκδηλώσεις με επώνυμους προσκεκλημένους και άλλες κινητοποιήσεις παιδιών σε περισσότερες από 130 χώρες, προσφέροντας στα παιδιά το δικό τους βήμα για να ακουστεί η φωνή τους και να βοηθήσουν ώστε να σωθούν παιδικές ζωές, να αγωνιστούν για τα δικαιώματά τους και να αναπτύξουν πλήρως τις δυνατότητές τους.
«Είναι η ελπίδα όλων των γονέων, παντού, να προσφέρουν περισσότερες ευκαιρίες στα παιδιά τους, σε σχέση με αυτές που οι ίδιοι απολάμβαναν όταν ήταν νέοι. Αυτή την Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού, πρέπει να αποτιμήσουμε το πόσα παιδιά βλέπουν τις ευκαιρίες τους να περιορίζονται και τις προοπτικές τους να επιδεινώνονται», πρόσθεσε ο Laurence Chandy.
Αξιολογώντας τις προοπτικές των παιδιών να ξεφύγουν από την ακραία φτώχεια, να αποκτήσουν βασική εκπαίδευση και να αποφύγουν βίαιους θανάτους, η ανάλυση της UNICEF αποκαλύπτει ότι:
Το ποσοστό των ανθρώπων που ζουν με λιγότερο από $1,90 δολάρια την ημέρα έχει αυξηθεί σε 14 χώρες, όπως το Μπενίν, το Καμερούν, η Μαδαγασκάρη, η Ζάμπια και η Ζιμπάμπουε. Η αύξηση αυτή οφείλεται κυρίως σε αναταραχές, συγκρούσεις ή κακή διακυβέρνηση.
Η ένταξη στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση μειώθηκε σε 21 χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Συρίας και της Τανζανίας, λόγω παραγόντων όπως οι χρηματοπιστωτικές κρίσεις, η ταχεία αύξηση του πληθυσμού και οι επιπτώσεις των συγκρούσεων.
Οι βίαιοι θάνατοι μεταξύ παιδιών ηλικίας κάτω των 19 ετών έχουν αυξηθεί σε επτά χώρες: την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Ιράκ, τη Λιβύη, το Νότιο Σουδάν, τη Συρία, την Ουκρανία και την Υεμένη - που είναι όλες τους χώρες που αντιμετωπίζουν μεγάλες συγκρούσεις.
Τέσσερις χώρες - η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Νότιο Σουδάν, η Συρία και η Υεμένη - παρουσίασαν επιδείνωση σε περισσότερους από έναν από τους τρεις τομείς που μετρήθηκαν, ενώ το Νότιο Σουδάν παρουσίασε επιδείνωση και στους τρεις.
«Σε μια περίοδο ταχείας τεχνολογικής αλλαγής που οδηγεί σε τεράστια βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, είναι ακατανόητο το γεγονός εκατοντάδες εκατομμύρια να βλέπουν στην ουσία το βιοτικό τους επίπεδο να χειροτερεύει, δημιουργώντας τους ένα αίσθημα αδικίας, και αντίστοιχα αποτυχίας σε εκείνους που είναι επιφορτισμένοι με τη φροντίδα τους», δήλωσε ο Laurence Chandy. «Δεν είναι να απορεί κανείς που αισθάνονται ότι η φωνή τους δεν ακούγεται και το μέλλον τους είναι αβέβαιο.»
Μια άλλη έρευνα της UNICEF μεταξύ παιδιών ηλικίας 9-18 ετών σε 14 χώρες, που επίσης δημοσιεύεται σήμερα, δείχνει ότι τα παιδιά ανησυχούν βαθύτατα για παγκόσμια ζητήματα που επηρεάζουν τα ίδια και τους συνομηλίκους τους, συμπεριλαμβανομένης της βίας, της τρομοκρατίας, των συγκρούσεων, της κλιματικής αλλαγής, της άδικης μεταχείρισης προσφύγων και μεταναστών, και της φτώχειας.

Βασικά ευρήματα από την έρευνα αυτή περιλαμβάνουν:
Τα μισά παιδιά και στις 14 χώρες αναφέρουν ότι αισθάνονται να στερούνται τα δικαιώματά τους όταν ερωτήθηκαν πώς αισθάνονται όταν λαμβάνονται αποφάσεις που επηρεάζουν τα παιδιά σε όλο τον κόσμο.
- Τα παιδιά στη Νότια Αφρική και το Ηνωμένο Βασίλειο αισθάνονται πιο αποξενωμένα από τα δικαιώματά τους, με το 73% και το 71% αντίστοιχα να αναφέρουν ότι η φωνή τους δεν ακούγεται καθόλου ή ότι η γνώμη τους δεν παίζει κανένα ρόλο ούτως ή άλλως.
- Τα παιδιά στην Ινδία αναφέρουν ότι αισθάνονται πιο ενδυναμωμένα με το 52% των παιδιών να πιστεύουν ότι η φωνή τους ακούγεται και μπορεί να βοηθήσει τη χώρα τους και ότι η γνώμη τους μπορεί να επηρεάσει το μέλλον της χώρας τους.
Τα παιδιά και στις 14 χώρες εντόπισαν την τρομοκρατία, την κακή εκπαίδευση και τη φτώχεια ως τα μεγαλύτερα ζητήματα για τα οποία ήθελαν να αναλάβουν δράση οι παγκόσμιοι ηγέτες.
Σε όλες τις 14 χώρες, η βία κατά των παιδιών αποτελούσε τη μεγαλύτερη ανησυχία, καθώς το 67% ανέφερε ότι ανησυχεί πολύ. Τα παιδιά στη Βραζιλία, τη Νιγηρία και το Μεξικό ανησυχούν περισσότερο για τη βία που πλήττει τα παιδιά, με το 82%, το 77% και το 74% αντίστοιχα, να ανησυχούν για το θέμα αυτό. Τα παιδιά στην Ιαπωνία φαίνεται ότι ανησυχούν λιγότερο, με κάτω από το ένα τέταρτο των ερωτηθέντων παιδιών (23%) να ανησυχούν πολύ.
Τα παιδιά και στις 14 χώρες ανησυχούν εξίσου για την τρομοκρατία και την κακή ποιότητα της εκπαίδευσης, καθώς το 65% των παιδιών που ερωτήθηκαν ανησυχούν πολύ για αυτά τα θέματα. Τα παιδιά στην Τουρκία και την Αίγυπτο φαίνεται ότι ανησυχούν περισσότερο για την τρομοκρατία που τα επηρεάζει προσωπικά, 81% και 75% αντίστοιχα. Αντιθέτως, τα παιδιά στις Κάτω Χώρες ανησυχούν λιγότερο ότι η τρομοκρατία θα τα επηρεάσει άμεσα, μόλις το 30%. Τα παιδιά στη Βραζιλία και τη Νιγηρία ανησυχούν περισσότερο για την κακή ποιότητα της εκπαίδευσης ή την έλλειψη πρόσβασης σε αυτή, με περισσότερα από 8 στα 10 παιδιά να ανησυχούν ότι αυτό επηρεάζει τα παιδιά σε όλο τον κόσμο.
Περίπου 4 στα 10 παιδιά και στις 14 χώρες ανησυχούν πολύ για την άδικη μεταχείριση των παιδιών προσφύγων και μεταναστών σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα παιδιά στο Μεξικό, τη Βραζιλία και την Τουρκία φαίνεται να ανησυχούν πιο πολύ για την άδικη μεταχείριση των παιδιών προσφύγων και μεταναστών σε ολόκληρο τον κόσμο, με σχεδόν 3 στα 5 παιδιά στο Μεξικό να εκφράζουν φόβο, ακολουθούμενα από περισσότερα από τα μισά παιδιά στη Βραζιλία και την Τουρκία. Περίπου το 55% των παιδιών στο Μεξικό ανησυχούν ότι αυτό θα τα επηρεάσει προσωπικά.
Σχεδόν τα μισά παιδιά (45%) σε 14 χώρες δεν εμπιστεύονται τους ενήλικες και τους ηγέτες του κόσμου να λαμβάνουν καλές αποφάσεις για τα παιδιά. Η Βραζιλία παρουσιάζει το μεγαλύτερο ποσοστό παιδιών (81%) που δεν εμπιστεύονται τους ηγέτες, ακολουθούμενη από τη Νότια Αφρική στο 69%. Τα παιδιά στην Ινδία έχουν την μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους ηγέτες τους, ενώ μόνο το 30% δεν τους εμπιστεύονται.
Ο Μπαράκ Ομπάμα, ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ο Τζάστιν Μπίμπερ και η Τέιλορ Σουίφτ είναι τα πιο δημοφιλή ονόματα για τα παιδιά για να προσκληθούν στο πάρτι γενεθλίων τους, ενώ ο πρώην πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών βρίσκεται στις πέντε πρώτες επιλογές σε 9 από τις 14 χώρες. Η παρακολούθηση τηλεόρασης εμφανίζεται ως το νούμερο ένα αγαπημένο χόμπι σε 7 από τις 14 χώρες.
Η Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού πρέπει να είναι μια μέρα για τα παιδιά, με τη συμμετοχή των παιδιών. Είναι μια μέρα όπου παιδιά από όλο τον κόσμο έχουν τον πρώτο λόγο, που εκφράζουν τις ανησυχίες τους για τα ζητήματα στα οποία θα πρέπει να στρέψουν την προσοχή τους οι ηγέτες του κόσμου και που υποστηρίζουν με τη φωνή τους τα εκατομμύρια των συνομηλίκων τους που αντιμετωπίζουν ένα λιγότερο ελπιδοφόρο μέλλον.
«Η Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού είναι για να ακουγόμαστε και να έχουμε λόγο για το μέλλον μας. Και το μήνυμά μας είναι ξεκάθαρο: εμείς πρέπει να μιλήσουμε για τον εαυτό μας, και όταν το κάνουμε, ο κόσμος πρέπει να ακούσει», δήλωσε ο Τζέιντεν Μάικλ, 14χρονος ακτιβιστής και υπερασπιστής των δικαιωμάτων των παιδιών της UNICEF.



Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Στις 14 Νοεμβρίου του 1896 ο μεγάλος κατακλυσμός του Πειραιά που στοίχισε τη ζωή σε τουλάχιστον 43 ανθρώπους

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Οι περισσότεροι πέθαναν από τραυματισμούς εξαιτίας των ορμητικών χειμάρρων 

Καμίνια, κατακλυσμός, νεκροί, Πειραιάς, πλημμύρες, Φάληρο 

Του Στέφανου Μίλεση, 
από το Πειραιόραμα

Στις 14 Νοεμβρίου του 1896 μια βροχή που ξεκινά όπως όλες, διαρκεί αρκετή ώρα και στη συνέχεια πέφτει με τέτοια σφοδρότητα που το υποτυπώδες αποχετευτικό σύστημα της εποχής, η ανυπαρξία δρόμων και τα ποτάμια του λεκανοπεδίου που ξεχειλίζουν, δημιουργούν μια εικόνα πλήρους καταστροφής. Χείμαρροι ορμητικοί που κατέβαιναν με πορεία στη θάλασσα παρέσερναν οτιδήποτε στο πέρασμά τους σαν ένα αντίστροφο τσουνάμι. 


Ο παφλασμός του νερού, οι καμπάνες των εκκλησιών, οι κραυγές αγωνίας και οι πυροβολισμοί που πέφτουν σποραδικά προκειμένου ιδιοκτήτες να σώσουν τις περιουσίες τους από το πλιάτσικο, θυμίζουν κόλαση του Δάντη. Το Φάληρο παρουσιάζει θέαμα απέραντης θάλασσας. Ο σιδηρόδρομος της εποχής προσεγγίζει μέχρι το Μοσχάτο και μετά σταματάει στο ρέμα του Κηφισού. Οι εργάτες εγκλωβίζονται στα εργοστάσια της περιοχής και έχουν ανέβει στα ψηλότερα σημεία. Η τότε αμαξητή οδό Πειραιώς έχει γεμίσει από κόσμο που ψάχνει απεγνωσμένα τρόπο να μετακινηθεί. Αμαξηλάτες εμφανίζονται να ζητούν έως και 100 δραχμές για να τους μεταφέρουν – ποσό εξωφρενικό για την εποχή-. Το ποδηλατοδρόμιο (σημερινό Καραϊσκάκη) φαίνεται σαν ένα πλοίο που αρμενίζει στο πέλαγος. Η κατοικία του Σουρή καταστρέφεται. Όμοια εικόνα εμφανίζει και ο Πειραιάς. Όλη η πόλη βροντά από τις καμπάνες που αδιάκοπα σημαίνουν κίνδυνο. Ειδικά η συνοικία Λάκκος του Βάβουλα βρίσκεται στη χειρότερη θέση. Άνθρωποι πνίγονται. Στο μεταξύ, αρχίζει να πέφτει το σκοτάδι. Φως δεν υπάρχει στους δρόμους γιατί η εγκατάσταση φωταερίου έχει καταστραφεί. Στις 22.00 αρχίζει να φαίνεται η πρώτη βοήθεια. 

Έλληνες μαζί με Ρώσους ναύτες εμφανίζονται στα Καμίνια, στα εργοστάσια του Ρετσίνα και αλλού με χειραντλίες. Γαλλικό πολεμικό πλοίο που βρίσκεται στον λιμένα Πειραιά με προβολείς από την πλώρη προσπαθεί να φωτίσει την πόλη. Τα πτώματα των πνιγμένων είναι περισσότερα απ΄ αυτά που αρχικά είχε εκτιμηθεί. Οι χείμαρροι που κατεβαίνουν στην θάλασσα με ορμή παρασύρουν οτιδήποτε βρίσκουν στο πέρασμά τους. Τα αντικείμενα πέφτουν με δύναμη πάνω στους ανθρώπους και τους τραυματίζουν θανάσιμα. Περισσότεροι είναι οι θάνατοι από χτυπήματα παρά από πνιγμό. Ο απολογισμός την επόμενη μέρα προκαλεί πανικό. 


Η επίσημη αναφορά της κυβέρνησης κάνει λόγο για 43 θύματα και για άμεση αντίδραση του κρατικού μηχανισμού! Η συνοικία που έπαθε τη μεγαλύτερη καταστροφή είναι τα Καμίνια. Εκεί τα τέσσερα πέμπτα των κατοικιών καταστράφηκαν. Κι αυτό γιατί τα ύδατα των ποταμών Κηφισού και Ιλισού κατέκλυσαν όλους την έκταση μεταξύ Πειραιά και Αθήνας και τη μετέβαλαν σε λίμνη. Εντός αυτής βρέθηκαν οι συνοικίες των Καμινίων, του Νέου Φαλήρου και της Λεύκας. «Βάσκανος δαίμων εσκίασε την ευδαιμονία της ημετέρας πόλεως. Η πόλη της ευλογημένης εργασίας, ο τόπος της προόδου και ακμής θρηνεί την απώλειαν πολλών συμπολιτών, ευρόντων οικτρόν θάνατον υπό τα ερείπια των οικιών, καταρρευσάντων εκ της επιγενομένης την παρελθούσα νύκτα πλημμύρας κατόπιν πολυώρου και ραγδαιοτάτης βροχής», γράφει η ΣΦΑΙΡΑ. 
Ο κόσμος στα Καμίνια μιλά για ανάγκη γενικής μετοικεσίας των κατοίκων. Ουδείς συγκινείται όμως. Όλοι έχουν αφεθεί στις τύχες τους. Στον σιδηροδρομικό σταθμό Πελοποννήσου, οίκημα του Σταθμού έχει καταρρεύσει σκοτώνοντας 12 άτομα που καταπλακώθηκαν. 
Μέσα σε αυτή την εικόνα του χάους άτομα που παλεύουν να σώσουν άλλους γίνονται οι ήρωες της επόμενης μέρας, ελλείψει μάλιστα και της κρατικής μέριμνας. Μέρες μετά οι εφημερίδες συνεχίζουν να δημοσιεύουν πράξεις αυτοθυσίας και ηρωϊσμού. Πριν από το 1896 ο Πειραιάς είχε υποστεί καταστροφή εξαιτίας κατακλυσμιαίας βροχής το 1884, ημερομηνία στην οποία ανοίχθηκαν τεράστιοι τάφροι στα Καμίνια για να αντιμετωπιστούν οι ποταμοί βροχής, καθώς και το 1893. Η βροχή όμως του 1896 ξεπερνούσε κάθε προηγούμενο!... 

_________
από το: 

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Το παρακράτος των φορολογικών παραδείσων

       Επικαιρότητα
  Tο editorial του Νόστιμον Ήμαρ  
11/11/2017


Του Κώστα Βλαχόπουλου*

Πέρασε μια βδομάδα από τις αποκαλύψεις για τα Paradise Papers. Πρόκειται για μια διεθνή έρευνα στην οποία συμμετείχαν εκατοντάδες δημοσιογράφοι από διάφορες χώρες και στηρίχτηκε από μεγάλα ειδησεογραφικά δίκτυα, όπως το BBC, τον Guardian, την Le Monde, τους New York Times καί βέβαια από την Διεθνή Ένωση Δημοσιογράφων (ICIJ). Βασιζόμενοι σε μια διαρροή σχεδόν 14 εκ. εγγράφων που προήλθε κυρίως από την δικηγορική εταιρεία Appleby, η οποία δραστηριοποιείται στον χώρο των offshore εταιρειών, οι δημοσιογράφοι ανακάλυψαν την εμπλοκή εκατοντάδων ισχυρών αυτού του κόσμου και αρκετών αρχηγών κρατών και πολιτικών στην ύπαρξη τεράστιων χρηματικών ποσών σε υπεράκτιες εταιρείες.

Δύο ερωτήματα αξίζει να μας απασχολήσουν γύρω από αυτό το ζήτημα.
Πρώτον, υπάρχει η αίσθηση ότι θέματα μεγάλης φοροαποφυγής αρχίζουν σιγά σιγά να κανονικοποιούνται στην συνείδηση της κοινωνίας. Είναι εδραιωμένη η πεποίθηση πλέον ότι το καπιταλιστικό σύστημα δίνει -νόμιμα τις περισσότερες φορές- την δυνατότητα στους έχοντες να αποκρύπτουν τεράστια χρηματικά ποσά, ενώ τα κράτη και οι διεθνείς οργανισμοί παρακολουθούν με σταυρωμένα τα χέρια τα εκατομμύρια να περνούν από μπροστά τους χωρίς να παίρνουν καμία πρωτοβουλία για να αντιστρέψουν την κατάσταση. Η παθητικότητα των πολιτών μπροστά στο πελώριο αυτό πρόβλημα, που απειλεί ευθέως την συνοχή των κοινωνιών, ενισχύεται και από την lifestyle μεταχείριση από τα MME. Μια συζήτηση που περιστρέφεται μόνο γύρω από πρόσωπα δεν βοηθάει να κατανοήσουμε τα αίτια του προβλήματος, και να αντιληφθούμε τους πολυδαίδαλους μηχανισμούς του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος.
Δευτερο και πιο σημαντικό είναι η ανάγκη να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση για τις τεράστιες συνέπειες που έχουν αυτά τα ζητήματα για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι, την ίδια στιγμή που οι λαοί στην Ευρώπη υφίστανται σκληρές πολιτικές λιτότητας, με περικοπές κοινωνικών επιδομάτων και χτύπημα του κοινωνικού κράτους, υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων η οποία καταφέρνει να «εξαφανίζει» τεράστια ποσά μη συνεισφέροντας δεκάρα στους προϋπολογισμούς των κρατών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο υπονομεύεται το μοντέλο του αστικού κράτους, όπως αυτό οικοδομήθηκε μετά την Γαλλική Επανάσταση· η καταβολή δηλαδή φόρων από όλους τους πολίτες για την στήριξη του κοινωνικού κράτους.
Οι φορολογικοί παράδεισοι δρουν ως παρακράτος. Αποτελούν μηχανισμούς που υπερβαίνουν την λειτουργία των κρατών. Δεν πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε με παθητικότητα ως κάτι μακρινό και «αυτονόητο». Πρέπει να γίνει αντιληπτό, ότι λειτουργούν επιβαρυντικά για τα συστήματα υγείας και πρόνοιας και πλήττουν τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των πολιτών.

~~~~~~~~~~~
(*) Ο Κώστας Βλαχόπουλος είναι υποψήφιος διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν ζητήματα μετανάστευσης και ασφάλειας. Κάποια στιγμή, θα 'θελε να ταξιδέψει στην Λατινική Αμερική.

___________
Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον “Δρόμο”, τo Σάββατο 11.11.2017

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Οργάνωση ΓΗ - Συνέδριο για τον λαϊκό πολιτισμό


Myrsini Zorba

ΑΘΗΝΑ 

Συνέδριο για τον λαϊκό πολιτισμό - 18 Οκτωβρίου, Τεχνόπολη, 14.30-21.30, Οργάνωση ΓΗ. Παράδοξο θέμα; και όμως αληθινό χάρη στον Αλέξη Καπόπουλο που το οργανώνει για πέμπτη χρονιά.
Η έννοια της λαϊκής κουλτούρας προσφέρει στη συζήτησή μας το «βρώμικο» έδαφος της ζωντανής κουλτούρας, βρώμικο όπως είναι καθετί ζωντανό. Δηλαδή της βιωμένης συμμετοχικής συγχρονικής κουλτούρας και των πολιτισμικών πρακτικών της καθημερινής ζωής. Δεν είναι ένα στάδιο πολιτισμού αλλά μια διαρκής διαδικασία. Είναι μια πολιτική οικονομία των νοημάτων μέσα σε ένα δεδομένο σύστημα συσχετισμών. 
Η λαϊκή κουλτούρα ανασαίνει μαζί μας μέσα στη συνολική και όχι επιλεκτική πραγματικότητά μας, συνδιαλέγεται με τους άλλους δρώντες, όπως πχ η βιομηχανία του θεάματος, τα ΜΜΕ, οι κοινωνικές στάσεις, οι νοοτροπίες, οι υποκουλτούρες, οι παγκόσμιες ροές και επηρεάζεται από αυτούς τους δρώντες και τους επηρεάζει με τη σειρά της αλλά, κυρίως, είναι σε διαρκή διαπραγμάτευση μαζί τους. 
Εδώ έχουν θέση οι έννοιες Αντίσταση και Ηγεμονία που δανειζόμαστε από τον Γκράμσι και τους Άγγλους πρωτεργάτες των Πολιτισμικών Σπουδών –τρένο που χάθηκε για τη χώρα το 1970 και είχε ως αποτέλεσμα να μην υπάρχουν προπτυχιακές πολιτισμικές σπουδές στο Ελληνικό πανεπιστήμιο αλλά μεταπτυχιακά τμήματα πολιτιστικής διαχείρισης με όλες τις συνέπειες εργαλειοποίησης.

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Αυτό είναι το "μυστικό" που μας κρατάει εθισμένους στο Facebook

  Sience - Technology  


Facebook, Instagram, Twitter και πολλά ακόμη κοινωνικά δίκτυα αποτελούν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας δισ. ανθρώπων στον πλανήτη. Και παρά τις ειδοποιήσεις των ειδικών για τους κινδύνους που ενέχουν, ο κόσμος μοιάζει όλο και πιο εθισμένος σε αυτά. Το μυστικό της επιτυχίας βρίσκεται στο σχεδιασμό τους που ακολουθεί ‘αλάνθαστες’ συνταγές. Οι περισσότεροι άνθρωποι τα χρησιμοποιούν για να επικοινωνούν με οικογένεια, φίλους, συναδέλφους, γνωστούς και να ενημερώνονται από αυτά.
Η ταχύτητα και ο όγκος πληροφορίας που προσφέρουν είναι ασυναγώνιστα. Αυτό όμως από μόνο του δεν αρκεί για να φέρει διαφημίσεις και κέρδη στις εταιρείες που τα διαχειρίζονται. Σκοπός είναι οι χρήστες να μείνουν όσο περισσότερο «κολλημένοι» μπορούν σε αυτά. Να τα χρησιμοποιούν πάντα και παντού. Και κυρίως, να «μένουν» σε αυτά όσο περισσότερη ώρα γίνεται. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι βρήκαν το «μυστικό» που καθιστά τόσο ελκυστικά και εθιστικά τα social media. Και η απάντηση είναι πολύ πιο απλή – και άσχετη με θέματα τεχνολογίας – από ότι θα μπορούσε να φανταστεί κανείς: Τα… καζίνο!
Μια σειρά από «φτηνά» κόλπα – όπως τα χαρακτηρίζουν οι επικριτές τους – μέσω των οποίων χειραγωγούνται οι χρήστες ώστε να περνάνε ατελείωτες ώρες στα social media και να επιστρέφουν σε αυτά ξανά και ξάνά, δίχως να συνειδητοποιούν τον εθισμό τους. Η αρχή έγινε με την εισαγωγή του περίφημου «like» από το Facebook το 2009. Το περίφημο σύμβολο «εκδημοκρατισμού» Ίντερνετ, κατέληξε να έχει αρνητικές επιπτώσεις, όπως παραδέχθηκε ο ίδιος ο εμπνευστής και δημιουργός του Τζάστιν Ρούμπινσταϊν.
Σήμερα, δεν υπάρχει άνθρωπος πια που να ανεβάζει κάτι σε οποιοδήποτε κοινωνικό δίκτυο, χωρίς την ελπίδα ότι αυτό θα είναι αρεστό σε όσο περισσότερους ανθρώπους είναι δυνατό. Αυτή η ανάγκη επιβεβαίωσης και «επιβράβευσης» είναι που κάνει εκατ. ανθρώπους να προσπαθούν καθημερινά, ξανά και ξανά, με όλους τους δυνατούς τρόπους, να «υπάρξουν» διαδικτυακά και να κερδίσουν τις εντυπώσεις των υπολοίπων. Οι ειδικοί άρχισαν μάλιστα να χρησιμοποιούν και ένα νέο όρο για αυτό: Η «οικονομία της προσοχής» περιγράφει ακριβώς τη διαδικτυακή εμπορευματοποίηση της προσοχής ενός ανθρώπου με σκοπό το κέρδος. Όσο περισσότερους χρήστες έχει ένα κοινωνικό δίκτυο, τόσο πιο αποτελεσματικό είναι για τους διαφημιστές, άρα και τόσο περισσότερο αυξάνονται τα κέρδη από τις διαφημίσεις.
Η ίδια λογική χρησιμοποιείται πλέον και στα κινητά τηλέφωνα, από όπου γίνεται πλέον κατά κύριο λόγο η χρήση των social media. Χαρακτηριστικό παράδειγμα π.χ. στο Facebook αποτελεί η αυτόματη ανανέωση της ροής που πλέον γίνεται απλώς αγγίζοντας την οθόνη. Με την ελπίδα ότι θα βρούμε κάτι νέο, κάτι πιο ενδιαφέρον, κάτι πιο μοναδικό, ίσως μια ενημέρωση που χάσαμε, ανανεώνουμε τη ροή ξανά και ξανά, σαν να μην υπάρχει αύριο. Σύμφωνα με τους ειδικούς, η λογική που χρησιμοποιείται σε αυτήν την περίπτωση είναι ακριβώς ίδια με αυτή των… «κουλοχέρηδων» στα καζίνο! Και η οποία στηρίζεται σε μία από τις βασικές αρχές της ψυχολογίας: Τη γλύκα και την ηδονή της προσμονής. Κάποια στιγμή θα πετύχουμε το Τζακ Ποτ… Κι ας μην ξέρουμε ούτε εμείς οι ίδιοι τι είναι αυτό…

news247.gr

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Εγώ η Ούλρικε Μάϊνχοφ καταγγέλω - Σαν σημερα πριν 36 χρονια δολοφονηθηκε η Ουλρικε Μαινχοφ

  Λογοτεχνία//Ποίηση//Τέχνη  
ένας θεατρικός μονόλογος του Ντάριο Φο και της Φράνκα Ράμε


ΟΝΟΜΑ: Ουλρίκε
ΕΠΩΝΥΜΟ: Μάϊνχοφ
ΓΕΝΟΥΣ: Θηλυκού
ΗΛΙΚΙΑ: Σαρανταενός χρονών…Ναι! Είμαι παντρεμένη. Έκανα δύο παιδιά με καισαρική. Ναι είμαστε χωρισμένοι με τον άντρα μου.
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ: Δημοσιογράφος
ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ: Γερμανίδα

Συγκρούστηκα με την άρχουσα τάξη και τους νόμους της που τους έχει προστάτες της, για να μπορεί να εκμεταλλεύεται και να κάνει κουμάντο σε όλα, στα πάντα. Ακόμα και στο ίδιο το μυαλό μας, στις σκέψεις μας, τα λόγια μας, τα συναισθήματα μας, τη δουλειά μας, τον τρόπο που μας αρέσει να αγαπάμε ή να κάνουμε έρωτα, ολόκληρη τη ζωή μας.
Γι’ αυτό με κλείσατε εδώ μέσα αφεντικά του κράτους δικαίου. Φυσικά όλοι είναι ίσοι απέναντι στους νόμους σας, εκτός απ’ αυτούς που δεν συμφωνούν με τα ιερά σας και τα όσια.
Εσείς είστε που υποβιβάσατε τη γυναίκα. Ό,τι λοιπόν μου στερήσατε τόσα χρόνια σα γυναίκα, μου το προσφέρεται τώρα: ΙΣΗ ΠΟΙΝΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ. Τι ειρωνεία! Σας ευχαριστώ! Με ανταμείψατε με το νόμισμα της πιο σκληρής φυλάκισης. Απομόνωση και κρύο μέσα σε μια φυλακή νεκροταφείο. Στην ποινή δηλαδή της εξόντωσης των αισθήσεων μου. Πόσο ευγενική έκφραση θα ήταν να ‘λεγα ότι με θάψατε ζωντανή σ’ ένα τάφο.
Λευκό το κελί, οι τοίχοι, λευκά τα κουφώματα, η πόρτα περασμένη με σμάλτο, για να μην πω και το αποχωρητήριο, ο φωτισμός με νέον; λευκός κι αυτός- κι αναμμένες λάμπες μέρα-νύχτα. Πότε επιτελούς είναι μέρα και πότε νύχτα; Πως θα το μάθω; Απ’ τη χαραμάδα του παραθύρου περνάει πάντα το ίδιο λευκό φως, ψεύτικο κι αυτό, σαν το παράθυρο που είναι ψεύτικο κι αυτό, ίδια ψεύτικος κι ο δόλιος ο χρόνος που μ’ έχετε φυλακισμένη εδώ σ’ ένα λευκό ατελείωτο.

ΣΙΩΠΗ! Παντού σιωπή.
Απ’ έξω ούτε φωνή, ούτε ήχος, ούτε θόρυβος. Στο διάδρομο δεν ακούγονται βήματα, ούτε πόρτες που ανοιγοκλείνουν. ΤΙΠΟΤΑ. Όλα σιωπηλά και κατάλευκα. Μια μεγάλη σιωπή και στο μυαλό μου, λευκή κι αυτή σαν το ταβάνι. Κι η φωνή μου λευκή αν δοκιμάσω να φωνάξω.
Λευκό το σάλιο καθώς στεγνώνει στα χείλη μου. Λευκή η σιωπή στ’ άδεια μου μάτια στο στομάχι, στην πρησμένη από την πείνα κοιλιά μου. Πιασμένη σα γιαπωνέζικο ψάρι, δίχως πτερύγια, μες τη σιωπή του ενυδρείου.
Έντονη επιθυμία για εμετό.

Βλέπω το μυαλό σε αργή κινηματογραφική κίνηση, να βγαίνει από το κρανίο μου, να αλητεύει εδώ κι εκεί και να κυλάει στο πάτωμα και να γίνεται ένα με το αιώνιο λευκό του κελιού μου. Νιώθω το κορμί μου σα σκόνη, όπως το απορρυπαντικό για το πλυντήριο. Σκύβω και το μαζεύω.Προσπαθώ να το συναρμολογήσω.

ΔΙΑΛΥΟΜΑΙ! Πρέπει να αντέξω Να αντισταθώ. Δεν θα μπορέσετε να με τρελάνετε. Πρέπει να σκεφτώ, να σκεφτώ! Να λοιπόν που σκέφτομαι! Σκέφτομαι εσάς που μ’ έχετε κλεισμένη σ’ αυτόν τον εφιάλτη. Από το κρύσταλλο του ενυδρείου που με κλείσατε και με κοιτάζετε με ενδιαφέρον. Μείνατε άφωνοι! Τρέμετε από φόβο μήπως και μπορέσω κι αντισταθώ. Τρέμετε στη σκέψη μήπως οι άλλοι σύντροφοί μου έρθουν και γκρεμίσουν αυτό το λευκό θάνατο που επινοήσατε. Πόσο γελοίο, αλήθεια, να στερήσετε από μένα τα χρώματα! Κι έξω να βάφετε το μουχλιασμένο και γκρίζο κόσμο σας με τα πιο φανταχτερά χρώματα, για να μην μπορεί να δει κανείς τη σαπίλα που κρύβει. Και να υποχρεώνετε τον κόσμο να καταναλώνει μόνο και μόνο για το χρώμα. Χρωματίστε με ωραίο κόκκινο το σιρόπι από τα βατόμουρα, και τι πειράζει αν αυτό φέρνει καρκίνο! Το απεριτίφ σας να είναι πορτοκαλί. Τα παιδιά σας πρέπει να τρώνε πολύ το πράσινο και το αστραφτερό κίτρινο. Το βούτυρο κι η μαρμελάδα πάντα με χρωματιστά δηλητήρια. Ακόμα και τις γυναίκες σας τις βάψατε σαν καραγκιόζηδες. Εξαίσιο κόκκινο για τα μάγουλα, ανοιχτό γαλάζιο και βιολετί για τις βλεφαρίδες, ρουζ για τα χείλια κι όσο για τα νύχια ό,τι χρώμα θα έβαζε ο νους σου για να είναι σαν καρναβάλι. Χρυσαφί, ασημί, πράσινο, πορτοκαλί μέχρι και σκούρο μπλε χρησιμοποιήσατε. Και τιμωρήσατε εμένα με τη σκληράδα του ανέκφραστου λευκού, γιατί το μυαλό μου δεν έχει ανάγκη από τον κατακλυσμό των διαφημίσεων για να σκεφτεί. Αφού τα δικά του χρώματα ξεγυμνώνουν όλη σας την αθλιότητα.

Και με κλείσατε σε αυτό το ενυδρείο γιατί:
Ε λοιπόν όχι! Δεν συμφωνώ με τον τρόπο που ζείτε, ούτε ζήλεψα που δεν είμαι σαν καμιά από τις γυναίκες σας;θλιβερό καρναβάλι. Όχι! Δεν θα ήθελα να είμαι μια τρυφερή ύπαρξη, με τα νάζια της και τα χαζοχαμόγελά της. Που θα στόλιζε το τραπέζι σας σε κάποιο ρεστοράν πολυτελείας το σαββατόβραδο, σαν συμπλήρωμα αναπόσπαστο σε αυτή τη φτιαχτή ατμόσφαιρα με το εξωτικό μενού και την τόσο ηλίθια και απαραίτητη διακριτική μουσική. Όχι! Δεν θα μου άρεσε να είμαι υποχρεωμένη να παριστάνω την ελκυστική και θλιμμένη, και συγχρόνως τη χαρούμενη και όλο εκπλήξεις, μετά την άμυαλη παιδούλα, κι ύστερα τη μητέρα και πουτάνα, ενώ συγχρόνως να ντρέπομαι ή να ευχαριστιέμαι με κάθε βρωμόλογο που θα ξεστομίζετε.

Α! Να λοιπόν!
Ένας ελαφρός θόρυβος. Ανοίγει η πόρτα. Μπαίνει ο δεσμοφύλακας, με κοιτάζει, δεν με βλέπει, είναι σαν μην υπάρχω. Σα να έγινα διαφανής. Δε λέει ούτε λέξη. Βγαίνει. Ξανακλείνει. Ξανά σιωπή. Κανένας δεν πρόκειται να ακούσει την κραυγή μου ούτε κανένα παράπονο μου. Όλα θα γίνουν σιωπηλά, με τακτ, για να μην χαλάσει ο μακάριος ύπνος των μακάριων κατοίκων αυτού του οργανωμένου κράτους. Κοιμήσου ήσυχα καλοζωισμένε και αποχαυνωμένε κόσμε της μεγάλης Γερμανίας. Και σεις από την υπόλοιπη Ευρώπη, οι υγιώς σκεπτόμενοι. Κοιμηθείτε ήσυχα σαν πεθαμένοι. Η κραυγή μου δεν θα σας ξυπνήσει. Δεν ξυπνούν ποτέ οι κάτοικοι ενός νεκροταφείου. Όσοι αγανακτήσουν θα ξεσηκωθούν, είμαι σίγουρη. Θα είναι εκείνοι που δουλεύουν ολημερίς, εκείνοι που τους σακατεύετε σωματικά για να μην μπορούν να σκεφτούν, όλοι οι μετανάστες: τούρκοι, ισπανοί, έλληνες, άραβες κι όλοι οι άλλοι εξαθλιωμένοι και προδομένοι της Ευρώπης και μαζί με αυτούς και οι γυναίκες που δέχτηκαν την καταπίεση, τον εξευτελισμό και την εκμετάλλευση. Όλες αυτές θα μάθουν γιατί με κρατάτε εδώ μέσα και γιατί το κράτος σας θέλει να με δολοφονήσει σα μάγισσα του μεσαίωνα. Για σας την εξουσία υπάρχουν ακόμη και σήμερα μάγισσες που πρέπει να καθηλώνονται μπροστά στους αργαλειούς, στις μηχανές, στις πρέσες, τις γραμμές παραγωγής, μέσα στο θόρυβο και τις διαταγές. Και γκάπα γκουπ πρέσα, σφυρί, τρυπάνι, κινητήρας, καζάνια, φωνές και θόρυβος. Θόρυβος, φτάνει πια με τη σιωπή, πρέσα, σφυρί, τρυπάνι, καζάνια, αέριο και θόρυβο. Το αέριο, βγαίνει αέριο, εμετός, αηδία. Η αλυσίδα της παραγωγής έχει το δικό της ρυθμό. Δεν υπάρχει πια χρόνος, μόνο ρυθμός. Ρυθμός.

Σταματήστε τις μηχανές. Ησυχία. Τι υπέροχο πράγμα η σιωπή. Ευχαριστώ δεσμοφύλακες που μου χαρίσατε αυτή την απίθανη και σπάνια απόλαυση της σιωπής. Το απόλυτο. Τι απόλαυση για όλες μου τις αισθήσεις! Σα να μοιάζει να βρίσκομαι στον παράδεισο. Δεσμοφύλακες, δικαστικοί, κομματάρχες σας αγνοώ όλους. Δεν θα μπορέσετε να με βγάλετε από εδώ μέσα τρελή εκτός κι αν με σκοτώσετε. Μα το μυαλό μου θα είναι καθαρό, θα είμαι απόλυτα υγιής κι όλοι θα ξέρουν με σιγουριά ότι εσείς είστε οι δολοφόνοι, μια κυβέρνηση ένα κράτος δολοφόνων. Σας σκέφτομαι ήδη να προσπαθείτε να κρύψετε το πτώμα μου. Να απαγορεύεται την είσοδο στους δικηγόρους μου. Όχι την Ουρλίκε Μαϊνχοφ δεν μπορείτε να τη δείτε. Ναι! Ναι! Κρεμάστηκε. Όχι, όχι! Δεν θα είστε παρών στην αυτοψία. Κανένας. Μόνο οι ειδικοί του κράτους. Που έχουν ήδη έτοιμο το πόρισμα: η Μαϊνχοφ κρεμάστηκε. Όχι δεν υπάρχουν ίχνη στραγγαλισμού στο λαιμό της. Ούτε κυανωτικό χρώμα. Ναι υπάρχουν μελανιές από κακώσεις σε όλο της το σώμα.

Ανοίξτε χώρο! Φύγετε! Μη βλέπετε! Απαγορεύεται η λήψη φωτογραφιών! Απαγορεύεται κάθε άλλη ιατροδικαστική έκθεση! Απαγορεύεται να εξεταστεί το σώμα μου! Απαγορεύεται! Ναι απαγορεύονται τα πάντα. Όμως ποτέ δεν θα μπορέσετε να απαγορεύσετε να γελάσουν ειρωνικά μπρος στις ηλίθιες φάτσες σας, για τη μεγάλη βλακεία σας. Την αιώνια βλακεία που δέρνει κάθε δολοφόνο. Βαρύς σαν το βουνό είναι ο θάνατος. Εκατομμύρια χέρια γυναικών σηκώνουν αυτό το βουνό και τώρα θα δώσουν μια να το γκρεμίσουν μονάχες τους.
Με ένα ανατριχιαστικό χαμόγελο.


* από το: http://anarhogatoulis.blogspot.com/#ixzz1uGsLQQET

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Τα δύο άκρα: Αυτοί και Εμείς (του Ευτύχη Μπιτσάκη)

Άρθρο // Παρέμβαση

Η τερατογένεση του φασισμού και η αναγεννητική πορεία της Αριστεράς

του Ευτύχη Μπιτσάκη

Η Χρυσή Αυγή (εφεξής ΧΑ) επωάστηκε στο συνολικό κλίμα των τελευταίων χρόνων, ως η αντιδραστική – νεοναζιστική απάντηση στην κρίση της αγοραίας κοινωνίας μας. Και χρειάστηκε, μετά τη σωρεία των εγκλημάτων της εγκληματικής (κατά την κυβέρνηση) αυτής οργάνωσης, της συμμορίας κατ’ άλλους, η δολοφονία ενός νέου αντιφασίστα, για να ξυπνήσει η κυβέρνηση και να συλλάβει τον αρχηγό και ανώτερα στελέχη των νεοναζί.
Το γεγονός αυτό είναι κατ’ αρχήν θετικό. Δηλαδή η κυβέρνηση έπραξε αυτό που όφειλε να είχε κάνει: Εφάρμοσε «τον νόμον». Τώρα θέλει να παρουσιάζεται ως προστάτης της νομιμότητας και της Δημοκρατίας. Αλλά: Πρώτον, οι ευθύνες της είναι δεδομένες, επειδή άφησε το τέρας του νεοναζισμού να επωάζεται ανενόχλητο. Και δεύτερο, δεν εγκατέλειψε οριστικά την ιστορικά αβάσιμη, προπαγανδιστική «θεωρία των δύο άκρων».


Με βάση τους υπάρχοντες νόμους, εξάρθρωσε μέρος της εγκληματικής οργάνωσης. Θα προχωρήσει στην ολοκληρωτική εξάρθρωση; Και αν ψηφίσει κάποιο νέο τρομονόμο για να νομιμοποιήσει τα μέτρα της, θα τον διατηρήσει για να τον στρέψει, αν χρειαστεί, προς την αντίθετη κατεύθυνση;
Η ΧΑ είναι γέννημα της κρίσης. Είναι η ακραία φασιστική απάντηση, από τη σκοπιά μέρους της κυρίαρχης τάξης, στη σημερινή κρίση. Αλλά η ΧΑ ψηφίστηκε από 400.000 πολίτες και αντιπροσωπεύεται στη Βουλή με 18 «βουλευτές».
Πώς έφτασε λοιπόν η ελληνική κοινωνία, η χώρα που δημιούργησε το μεγαλύτερο αντιστασιακό κίνημα στην κατοχή εναντίον των ναζί, να ψηφίσει, με αυτό το ποσοστό, τους νοσταλγούς της ναζιστικής θηριωδίας;
Πρώτη, αντικειμενική αιτία της ανόδου του νεοναζισμού, είναι η κρίση της ιδιόμορφα αγοραίας κοινωνίας μας, συγκεκριμένη, τοπική περίπτωση της μεγαλύτερης στην ιστορία παγκόσμιας  καπιταλιστικής κρίσης.
Κατά μια αφελή, δήθεν μαρξιστική άποψη, η κρίση οδηγεί στην επανάσταση. Αλλά ο Λένιν προειδοποιούσε: Η οικονομική κρίση δεν οδηγεί αναπόφευκτα στην επανάσταση. Μπορεί να συνεχίσει να εξελίσσεται σε μια κατάσταση αποτελμάτωσης και σήψης. Η ιστορία εδικαίωσε με τον πιο τραγικό τρόπο τον Λένιν: Η κρίση της δεκαετίας του ’30, εξέθρεψε τα τέρατα του φασισμού και του ναζισμού. Και σήμερα, εποχή κρίσης του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, άρχισαν να έρπουν, αλλού αραιότερα και αλλού πιο πυκνά, τα δηλητηριώδη φίδια του ρατσισμού και του νεο-ναζισμού.
Η ΧΑ είναι πολιτικό κόμμα. Ταυτόχρονα, οργάνωση δολοφόνων. Οι δύο όψεις είναι αλληλένδετες και συνυπεύθυνες.
Στην αρχή δειλά, στη συνέχεια όλο και περισσότερο φανερά η ΧΑ διακήρυσε τη ναζιστική της ιδεολογία. Ταυτόχρονα παρουσιαζόταν ως «αντισυστημική» δύναμη. Στην ουσία, αντιδραστικά πατριωτική, απατηλά λαϊκιστική, ρατσιστική. Εν τέλει, υπηρέτης με τα δικά της μέσα, του συστήματος. Η προπαγάνδα τους είχε όμως απήχηση στα πιο καθυστερημένα, πολιτικά ανώριμα, εξαθλιωμένα στρώματα, όπως και στα κατεστραμένα από τη μνημονιακή πολιτική μικροαστικά στρώματα.

Γιατί αυτή η ανταπόκριση;

Ένας απλός (απλοϊκός) συλλογισμός, οδηγεί σε ένα τραγικό συμπέρασμα:  H κρίση και η εκποίηση του κοινωνικού πλούτου και της χώρας, είχε ως συνέπεια μία «ενστικτώδη» αντίδραση: Την απονομιμοποίηση των αστικών κομμάτων στη συνείδηση μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού.
Αλλά η απαξίωση των κομμάτων των υπεύθυνων για την κρίση, σε προκατειλημμένες ή ανώριμες συνειδήσεις, γενικεύεται με ένα άλμα χωρίς λογική: Όλοι ίδιοι είναι! Ο δρόμος προς τον εθνικισμό, τον αντιδραστικό πατριωτισμό, το ρατσισμό, οριακά το νεο-ναζισμό, είναι πλέον ανοικτός. Ο παραδοσιακός δεξιός που δηλώνει ότι δεν θα ψηφίσει Σαμαρά, θα ψηφίσει πιθανόν ΧΑ. Η κοινωνία μας καταρρέει. Οι άνθρωποι, και ειδικά οι νέοι χωρίς μέλλον, αναζητούν ένα στήριγμα. Μια ελπίδα.
Γιατί όμως η ΧΑ εμφανίζεται στα μάτια των οπαδών της ως φορέας κάποιου μέλλοντος; Ως δύναμη κοινωνικής ανασυγκρότησης; Εδώ, μαζί με τον οικονομικό, υπεισέρχεται καθοριστικά και ο παράγων της ιδεολογίας.
Ας σκιαγραφήσουμε, όσο επιτρέπει ο χώρος, τα κρίσιμα σημεία της ιστορίας της χώρας μας στα τελευταία 70 χρόνια.
Με την είσοδο των ναζιστικών στρατευμάτων, η βασιλική οικογένεια και μέρος του πολιτικού προσωπικού της κυρίαρχης τάξης, διέφυγαν στη Μέση Ανατολή. Στόχος: Nα σωθούν και να προετοιμάσουν, ως εντολοδόχοι των Άγγλων, την επιστροφή τους στην περίπτωση ήττας του άξονα. Λιποτάκτες και ριψάσπιδες, συνεργάστηκαν με τους Άγγλους για να χτυπήσουν το δημοκρατικό – αντιστασιακό κίνημα των Eλλήνων στρατιωτών της Μέσης Ανατολής.
Την ίδια εποχή, το ΚΚΕ υπήρξε ο πρωτεργάτης και οργανωτής της Εθνικής, δηλαδή της Λαϊκής Αντίστασης, εναντίον των τριών κατακτητών. Το αντιστασιακό κίνημα της χώρας μας ήταν, αναλογικά με τον πληθυσμό, το μεγαλύτερο της κατακτημένης Ευρώπης. Τι έκανε και την ίδια περίοδο η ηγεσία των αστικών κομμάτων; Οι μεν, δραπέτευσαν. Οι δε, λούφαξαν. Άλλοι συνεργάστηκαν: Έγιναν όργανο του κατακτητή. Φυγάδες και μη, δημιούργησαν ασήμαντες οργανώσεις (ΕΔΕΣ, ΕΟΚ κ.λπ.) με σαφή αντι-ΕΑΜικό, αντικομμουνιστικό χαρακτήρα. Αποκορύφωμα: Τα Τάγματα Ασφαλείας που δολοφονούσαν, απαγχόνιζαν, βίαζαν, λεηλατούσαν, μαζί με τους ναζί. Ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα είχε αρχίσει με πρωτοβουλία της κυρίαρχης τάξης, πριν από την απελευθέρωση.
Οι πολιτικοί φυγάδες επανήλθαν μαζί με τους Άγγλους ως «απελευθερωτές». Σήμερα είναι γνωστό ότι ο Τσώρτσιλ (οι Άγγλοι) είχαν αποφασίσει να εξοντώσουν το λαϊκό – δημοκρατικό κίνημα. Δεν πέρασαν τρεις μήνες από την απελευθέρωση και οι Άγγλοι και τα όργανά τους εγκαινίασαν τον πόλεμο κατά της Αριστεράς (Δεκέμβρης ’44). Μετά τη «συμφωνία» (;) της Βάρκιζας, κράτος και παρακράτος άρχισαν συστηματικά την εξόντωση των αγωνιστών. Οι φυλακές γέμισαν από κατοχικούς. Οι καταδίκες και οι εκτελέσεις των αγωνιστών ήταν η εκδίκηση της μαύρης Ελλάδας εναντίον του ΕΑΜικού αναγεννητικού κινήματος.
Έτσι, κράτος και παρακράτος προετοίμασαν τον εμφύλιο. Οι δοσίλογοι νίκησαν με τα όπλα και τη βοήθεια των Άγγλων και των Αμερικανών. Η χρεωκοποημένη αστική τάξη επανήλθε στην εξουσία με τα ξένα όπλα και τα δολάρια.
Έτσι εγκαινιάστηκε το καθεστώς της υποτέλειας: Η δουλική εξάρτηση και ταυτόχρονα ένα τρομοκρατικό καθεστώς μαύρης αντίδρασης, πολιτικής και ιδεολογικής. Αλλά, παρά την τρομοκρατία και τις εκτελέσεις που συνεχίζονταν χρόνια μετά τη λήξη του Εμφυλίου (θυμηθείτε τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του, τον τραγικό Πλουμπίδη) με τις φυλακές και τους τόπους εξορίας γεμάτους από αγωνιστές, με το Μακρονήσι (νέο Παρθενώνα) και τη Γυάρο, η Αριστερά δεν λύγισε.
Εμψυχωμένη από τα ανθρωπιστικά ιδανικά της Αντίστασης και του Σοσιαλισμού, αποδεκατισμένη, με ένα μεγάλο μέρος των μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού στις χώρες του σοσιαλισμού, όχι μόνο διατήρησε ακμαίο το φρόνημα και το ηθικό της ανάστημα, αλλά αναδείχθηκε, με το σχήμα της ΕΔΑ, σε αξιωματική αντιπολίτευση. Ακόμα, μπόρεσε, παρά την τρομοκρατία, να ηγεμονεύσει στο χώρο των γραμμάτων και του πολιτισμού, προνομιακό πάντοτε χώρο της ουμανιστικής Αριστεράς.
Αρχές δεκαετίας του ’60. Το ένα «άκρο», το καθεστώς της υποτέλειας, της αντίδρασης, του σκοταδισμού και του αντικομμουνισμού. Στο άλλο άκρο, το πατριωτικό, δημοκρατικό κίνημα.
Η δικτατορία ήταν η απάντηση του καθεστώτος της υποτέλειας (γραικύλων και  ξένων) στο αναγεννητικό κίνημα της Αριστεράς. Επτά χρόνια με φυλακές, εξορίες και δολοφονίες και με τον πολιτισμικό σκοταδισμό του «ελληνοχριστιανικού  πολιτισμού». Αλλά αντίθετα με τον σοφό Κένταυρο της αρχαιότητας, ο γελοίος Κένταυρος του «ελληνοχριστιανικού πολιτισμού» δεν κατέκτησε τις συνειδήσεις των πολιτών. Όμως οι προοδευτικές ιδέες, υπό διωγμόν, ήταν δύσκολο να φτάσουν στις λαϊκές μάζες και προπαντός, στο λαό της υπαίθρου.
Και ήλθε το τέλος της χούντας, η λεγόμενη Μεταπολίτευση, ένας άνεμος ελευθερίας και αισιοδοξίας και μια σχετικά ομαλή πολιτική ζωή. Πέρασαν από τότε σχεδόν σαράντα χρόνια.
Η Ελλάδα «αναπτύχθηκε»! Η σχετική ευμάρεια συνοδεύτηκε από νέες ιδέες και νέες μορφές πολιτισμού: Κοσμοπολιτισμό, γνωσιολογικό σχετικισμό, το χυδαίο αστικό υλισμό, τον ηθικό και πολιτικό σχετικισμό. Ταυτόχρονα, μεγάλα έργα, ρεμούλα, μίζες, πλουτισμός των απατεώνων. Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι, αλλά η βρωμιά του προχωρεί και στο υπόλοιπο σώμα.
Και μετά δεν «ήλθαν οι μέλισσες»! Ενέσκηψε η καταστροφή. Η κρίση, η πείνα και οι αυτοκτονίες. Και το παρακράτος που περνούσε μια περίοδο χειμέρειας νάρκης στα σκοτεινά υπόγεια της κοινωνίας, ξύπνησε.
Η ΧΑ είναι η τερατογένεση που προέκυψε από τη σύμφυση των καταλοίπων του παρακράτους, των πολιτικών και βιολογικών αυτογόνων της αντίδρασης, των ακροδεξιών νοσταλγών της δημοκρατίας, των κατεστραμμένων από την κρίση μικροαστικών στρωμάτων και εκείνων που δεν είχαν την πολιτική και πολιτισμική ωριμότητα για να διακρίνουν τα αίτια της κρίσης. Πώς θα μπορούσαν τα λαϊκά στρώματα να γίνουν μέτοχοι ενός αναγεννητικού λαϊκού πολιτισμού στις μεταπολεμικές συνθήκες της ανοιχτής ή συγκαλυμμένης βίας, της κυριαρχίας των ιδεολογικών μηχανισμών της αστικής τάξης και των αντικειμενικών δυσκολιών για τη διάδοση των ιδεών της Αριστεράς;
Aλλά, όλοι οι ψηφοφόροι της ΧΑ δεν είναι νεοναζί. Όσοι ψήφισαν ΧΑ έχουν προσωπικές ευθύνες. Αλλά ας μη χαρίσουμε τους παρασυρμένους στην εγκληματική οργάνωση.
Και η Αριστερά; Θα βρει τη δύναμη να ξεπεράσει τις καταγωγικές αγκυλώσεις της; Να γίνει ο διαφωτιστής και οργανωτής ενός πλατιού πολιτικού και πολιτισμικού αιτήματος αναγέννησης της χώρας.
Σήμερα διακυβεύεται το μέλλον μιας ακόμη γενιάς. Αν χαθεί και αυτή η ευκαιρία, μια νέα περίοδος βαρβαρότητας θα κυριαρχήσει στη χώρα μας. Η Αριστερά οφείλει να γίνει δύναμη και οργανωτής ενός πλατιού αντιφασιστικού κινήματος. Την ίδια στιγμή πρέπει να πρωτοστατήσει, σύμφωνα με την παράδοση της Αριστεράς, σε ένα κίνημα σωτηρίας του ελληνικού λαού. Ειδικά να πρωτοστατήσει στις κινήσεις αλληλεγγύης στα θύματα της κρίσης. Αλλά οι κρίσεις θα αναπαράγονται όσο θα υπάρχει καπιταλισμός.
Η Αριστερά λοιπόν οφείλει να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς της με το παρελθόν, να ανασυγκροτηθεί ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά με στρατηγικό στόχο, το σοσιαλισμό.
Τα προηγούμενα σημεία δεν αποτελούν στάδια μιας γραμμικής εξελικτικής πορείας. Αποτελούν στιγμές, με την εγελιανή και τη μαρξιστική έννοια του όρου, μιας ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας, με σημεία ρήξεων, στην πορεία προς τον στρατηγικό στόχο:  το σοσιαλισμό.

____________
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 6/10/2016 στην  Εφημερίδα ΠΡΙΝ