~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
...................................................................................Άνθρωποι και Φύση πάνω από τα κέρδη
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Η Φωτό Μου

περί του ταχυδρομείου... ο Πάνος Αϊβαλής // Επικοινωνία στο email: kepeme@gmail.com

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
«O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό…». Γκαίτε ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Το Θέμα της Ημέρας

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

Kosta Boda: Ζητά αποζημίωση 4,8 εκατ. ευρώ από το ελληνικό δημόσιο

ΕΙΔΗΣΕΙΣ


Το γνωστό κατάστημα το οποίο στεγαζόταν επί 40 χρόνια στο νεοκλασικό κτίριο του Τσίλερ, ένα από τα πιο ιστορικά κτίρια της Αθήνας, δίπλα από τους κινηματογράφους «Αττικόν και «Απόλλων», έγινε μέσα σε λίγες ώρες αποκαΐδια, οδηγώντας δεκάδες υπαλλήλους στην ανεργία και την εταιρεία στην πτώχευση.

Τώρα, η εταιρεία «Kosta Boda», στρέφεται με αγωγή της που συζητήθηκε στο Διοικητικό Πρωτοδικείου κατά του ελληνικού Δημοσίου, της Αστυνομίας, της Περιφέρειας, του Δήμου αλλά και της Πυροσβεστικής για την παντελή απουσία τους εκείνες τις δραματικές ώρες που «κουκουλοφόροι έριχναν δεκάδες μολότοφ οι οποίες υπολογίζονται σε πάνω από 100».
Σύμφωνα με την αγωγή της εταιρείας, οι «κουκουλοφόροι προσπαθούσαν επί δύο ώρες και τελικά κατάφεραν να σπάσουν τα σιδερένια προστατευτικά και τα αλεξίσφαιρα τζάμια που υπήρχαν στο κατάστημα και να ρίξουν μέσα στο χώρο τις μολότοφ… Η θωράκιση του καταστήματος ήταν τέτοια που στα τόσα χρόνια με εκατομμύρια πορείες, φασαρίες και ζημιές στην Αθήνα δεν είχε ποτέ κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Βέβαια και ποτέ δεν υπήρξε τέτοια μεγαλειώδης αδιαφορία για την προστασία του από το κράτος». .

Δύο χρόνια μετά τον εμπρησμό της Marfin, όπου χάθηκαν και ανθρώπινες ζωές, στην ίδια περιοχή, θα έπρεπε να γνωρίζει η πολιτεία και να είναι προετοιμασμένη για ανάλογα επεισόδια προκειμένου να μπορούν να αποτραπούν, σημειώνεται χαρακτηριστικά στην αγωγή της «Kosta Boda». Αντίθετα όμως, όπως επισημαίνεται, « σε όλη τη διάρκεια της καταστροφής ΟΥΔΕΙΣ εμπόδισε τους κουκουλοφόρους και ουδεμία δύναμη τάξης εμφανίστηκε, παρότι μάλιστα υπήρχαν χιλιάδες αστυνομικοί γύρω από το κοινοβούλιο. Επιπλέον, η Πυροσβεστική, που έφθασε στο τέλος, αφού είχε καταστραφεί το κτίριο και η επιχείρηση, ασχολήθηκε με το να μην επεκταθεί η πυρκαγιά στα διπλανά κτίρια.
Αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή ενός κτιρίου που ήταν «κόσμημα» κάποτε για την Αθήνα με δεκάδες υπαλλήλους ανέργους, την επόμενη ημέρα. Η πυρκαγιά συνέτεινε στην πτώχευση, όπως αναφέρεται και της εταιρείας η οποία επισημαίνει στην αγωγή της πως το ποσό που τυχόν θα επιδικαστεί θα διατεθεί για να καλυφθούν οφειλές στο δημόσιο και το ΙΚΑ, κυρίως όμως για να καταβληθούν οι αποζημιώσεις των εργαζομένων.

___________

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

Το στολίδι της Μαυρομιχάλη το μέγαρο Τσίλερ - Λοβέρδου

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

to_pompiiano_saloni.jpg

Το «πομπηιανό» σαλόνι

Το «πομπηιανό» σαλόνι
Βασιλική Τζεβελέκου *

Οι προστατευτικές λινάτσες και οι σκαλωσιές του εργοταξίου στην οδό Μαυρομιχάλη 6 θα περικλείουν, μέχρι τον Φεβρουάριο του 2019, το μέγαρο Τσίλερ-Λοβέρδου, αφού ο χώρος αναμένεται να γίνει τότε επισκέψιμος για το κοινό.
Ο σημερινός ανυποψίαστος περαστικός δεν μπορεί να φανταστεί την κομψότητα, την ομορφιά και τη μεγαλοπρέπεια που διασώθηκαν στο εσωτερικό του ιστορικού κτιρίου, παρά την εγκατάλειψη δεκαετιών, τις πολλές λεηλασίες αλλά και την πυρκαγιά που υπέστη.
Η ξυλόγλυπτη σκάλαΗ ξυλόγλυπτη σκάλα | 

Οι υπηρεσίες Συντήρησης και Αναστήλωσης του υπουργείου Πολιτισμού που δουλεύουν εκεί, από το 2012 και το 2013 αντίστοιχα, έκαναν πάλι το θαύμα τους. Από τη σκοτεινιά, την εγκατάλειψη, τη μούχλα και τα αποκαΐδια ανέστησαν και ανέδειξαν ζωγραφικές διακοσμήσεις, ξυλόγλυπτα έργα, οροφογραφίες, ψηφιδωτά, εξαιρετικά δάπεδα, ακόμα και ένα σχέδιο σε φυσικό μέγεθος του ίδιου του Τσίλερ, σχεδιασμένο με μολύβι επάνω στον τοίχο του γραφείου του στον δεύτερο όροφο. Παράλληλα, διαφύλαξαν και ανέδειξαν τις διαφορετικές αισθητικές αντιλήψεις των διαδοχικών φάσεων κατοίκησις του κτιρίου από τις δύο οικογένειες.

Χθες, οι πόρτες του ανακαινισμένου πλέον μεγάρου άνοιξαν για τους πρώτους επισκέπτες, που παρευρέθηκαν στην ειδική ξενάγηση για την υπουργό Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου, τη γενική γραμματέα Μαρία Ανδρεαδάκη-Βλαζάκη, στελέχη του υπουργείου και τους διαπιστευμένους δημοσιογράφους. Εντυπωσιασμένη η υπουργός Πολιτισμού, όπως δήλωσε μετά την περιήγηση, επισήμανε: «Στόχος είναι η πρώτη φάση συντήρησης να έχει ολοκληρωθεί το επόμενο 6μηνο.

Ο περίτεχνος θόλος με τα ψηφιδωτάΟ περίτεχνος θόλος με τα ψηφιδωτά | 
Τον Φεβρουάριο του 2019 ο χώρος να είναι επισκέψιμος για το κοινό μέχρι να ολοκληρωθούν οι μουσειακές μελέτες για να στεγαστεί η βυζαντινή συλλογή Δ. Λοβέρδου» – το κτίριο θα λειτουργήσει ως παράρτημα του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου.
Το μέγαρο εκτείνεται σε τρεις ορόφους που καλύπτουν περίπου 1.100 τ.μ. Η αναστήλωση του κτιριακού συνόλου, η ανάδειξη και η συντήρηση των έργων τέχνης που βρίσκονται εντός έγιναν με υποδειγματικό τρόπο από τις υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού. «Μόνο όσοι δούλεψαν γνωρίζουν τις μεγάλες δυσκολίες και τους κινδύνους που υπήρξαν, αλλά θεωρώ ότι το αποτέλεσμα μας δικαιώνει», είπε από την πλευρά της η γ.γ. του ΥΠΠΟ Μαρία Ανδρεαδάκη-Βλαζάκη.
Ο Ερνέστο Τσίλερ έχτισε το μέγαρο το διάστημα 1882-1885 για να στεγάσει την οικογένειά του, μετά τον γάμο του στη Βιέννη με τη Σοφία Δούδου. Ετσι, το οικοδόμημα διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά των κτιρίων που σχεδίαζε ο Γερμανός αρχιτέκτονας, ενώ στο εσωτερικό η οικία Τσίλερ ήταν διακοσμημένη με τοιχογραφίες και οροφογραφίες, ξυλόγλυπτη σκάλα, περίτεχνα τζάκια. Η οικία γνώρισε λαμπρές ημέρες και το «πομπηιανό» σαλόνι της δέχτηκε σπουδαίες προσωπικότητες από την Ελλάδα και το εξωτερικό μέχρι το 1912 που έζησε ο Τσίλερ εκεί.
Οπως εξήγησαν οι συντηρητές, στο σαλόνι δόθηκε αυτό το χαρακτηριστικό όνομα εξαιτίας «των εξαιρετικών τοιχογραφιών σε λευκό φόντο, ζωγραφισμένες από τον Σλοβένο ζωγράφο Γιούρι Σούμπιτς, που είναι εμπνευσμένες από την Πομπηία και αναπαριστούν φτερωτές νύμφες-ψυχές, μορφές με έντονους συμβολισμούς».
Παρά την καταστροφική φωτιά που ξέσπασε το 1980 (όταν λειτουργούσε ως βεστιάριο της Εθνικής Λυριακής Σκηνής) σώθηκαν οι τοιχογραφίες όπως και περίτεχνη οροφή του, καθώς είχαν καλυφθεί με ψευδοροφές από την οικογένεια Λοβέρδου. Στον δεύτερο όροφο υπήρχαν τα υπνοδωμάτια των Τσίλερ. Στις οροφές τους ξεχωρίζουν τα ζωγραφικά θέματα με τους ελικοειδείς βλαστούς και τα μονογράμματα του αρχιτέκτονα (Ε.Ζ.) και της συζύγου του (S.Ε.Ζ.).
Αποτέλεσμα των μεγάλων οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε ο Γερμανός αρχιτέκτονας ήταν να βγει το σπίτι σε πλειστηριασμό το 1912. Ετσι πέρασε στην ιδιοκτησία του ιδρυτή της Ιονικής και Λαϊκής Τράπεζας, του φιλότεχνου Διονύσιου Λοβέρδου (1878-1934), ο οποίος επίσης στέγασε εκεί την οικογένεια αλλά και την πολυάριθμη συλλογή του που αποτελούνταν, κυρίως, από βυζαντινές εικόνες και έργα τέχνης.
Οι κόρες του, Μαρία Λοβέρδου και Ιωάννα Βασιλειάδη, δώρισαν το νεοκλασικό στο ελληνικό Δημόσιο, με διαχειριστή το ΥΠΠΟ, για λογαριασμό του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου στο οποίο πέρασε και η συλλογή των εικόνων. Στα χέρια του Δ. Λοβέρδου το μέγαρο δέχτηκε επεμβάσεις. Στο ισόγειο προστέθηκαν 500 τ.μ. και οικοδομήθηκε το παρεκκλήσι με τον εξαιρετικό ψηφιδωτό θόλο που έχει συντηρηθεί μοναδικά.
Το 1930 ο αρχιτέκτονας Αριστοτέλης Ζάχος διαμόρφωσε ένα τμήμα της κύριας οικίας σε ιδιωτικό Μουσείο Μεταβυζαντινής Τέχνης, όπου τοποθετήθηκαν οι 600 εικόνες της συλλογής του Δ. Λοβέρδου και τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου έγινε η πρώτη επίσημη έκθεσή τους. Οπως όλα δείχνουν, τα επόμενα χρόνια τα έργα της συλλογής –ή τουλάχιστον μέρος της– θα επιστρέψουν πάλι εκεί όπου εκτέθηκαν για πρώτη φορά.

Έντυπη έκδοση

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2018

Γιατί στο συνοικισμό και γιατί καφενείο;


Myrsini Zorba
ΑΘΗΝΑ


    Γιατί στο συνοικισμό και γιατί καφενείο;   



Γιατί τα θραύσματα της ιστορίας αυτής της πόλης μπορούν να προκαλέσουν τη δύναμη της μνήμης των ανθρώπων της και να βρουν την αξία τους στο παρόν, να συμβάλουν στην οικοδόμηση της διορατικότητας και στην προοπτική που χρειαζόμαστε για να σχεδιάσουμε το μέλλον.
Ένα θραύσμα της ιστορίας της Ελευσίνας είναι ο Συνοικισμός και οι άνθρωποί του αλλά και τραύμα ταυτόχρονα. Το οικιστικό του σύνολο συγκροτεί ένα παλίμψηστο που μαρτυρά σήμερα τον αγώνα της επιβίωσης και της δημιουργίας μιας νέας ζωής μετά την προσφυγιά, την αξιοπρέπεια της φτώχειας, τη θέληση και την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον των παιδιών. Τα σπίτια του αναδύουν τη δύναμη των γυναικών που ανέθρεψαν παιδιά, δούλεψαν σκληρά, κράτησαν τις οικογένειες ενωμένες, φύτεψαν και καλλιέργησαν όχι μόνο δέντρα και λουλούδια αλλά αγάπη και φροντίδα για το δικό τους άνθρωπο και για τον ξένο. Κλείνει σχεδόν έναν αιώνα αυτό το κοινωνικό και πολιτισμικό κύτταρο που δημιουργήθηκε εδώ κάτω από δύσκολες συνθήκες και στη συνέχεια απόκτησε τη δική του ζωή, βίωσε όλες τις περιπέτειες της ιστορίας της χώρας και συμμετείχε σ’ αυτές, τις ξεπέρασε. 
Το καφενείο υπήρξε ένας από τους λίγους χώρους συνάντησης και δημόσιου διαλόγου για πολλές δεκαετίες στην περιοχή. Ενδιάμεσος, χώρος ανάμεσα στη δουλειά και την οικογένεια, φιλοξενούσε τον ελεύθερο χρόνο και τις μικρές απολαύσεις, ένας σταθμός αναμονής, ανταλλαγής και συζητήσεων για τα μικρά που απασχολούσαν την κοινότητα αλλά και τα πιο μεγάλα γεγονότα που της επιβάλλονταν από τους ανέμους του κόσμου. Τόπος αποκλειστικά αρσενικός, συμμετοχικός, πυκνά βιωματικός, στέγασε φόβους, απειλές, αδικίες, συγκρούσεις, συμβιβασμούς, συμφωνίες, προσδοκίες. Ο καφές, το τάβλι, η πρέφα, το ούζο, το ραδιόφωνο, καμιά φορά τα όργανα, αργότερα η τηλεόραση αλλά, πάνω απ’ όλα, διαρκώς και χωρίς διακοπή οι λέξεις, η πολιτική συζήτηση, η κριτική, το κοινωνικό σχόλιο, τα νέα, οι ειδήσεις, η επαφή με τον έξω κόσμο.
Σήμερα, κάτω από συνθήκες διαφορετικές και πιο ευνοϊκές, η Ελευσίνα 2021 Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης μας καλεί στο Καφενείο του Φεστιβάλ Συνοικισμός σε μια σειρά συζητήσεων που μας αφορούν όλους, με τρόπο συμμετοχικό που θα δίνει το λόγο σε όλες τις απόψεις. Χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς, χωρίς προκαταλήψεις, με αναμνήσεις και ιστορίες παλιές αλλά χωρίς να πνιγούμε στη νοσταλγία. Η συμμετοχή όσων μένουν στο Συνοικισμό κι όσων θα έρθουν από άλλα σημεία της πόλης αλλά και των φίλων από πιο μακριά, είναι αυτό που θα δώσει νόημα και αξία στις συζητήσεις. 
Ο ανοιχτός διάλογος για τη συγκρότηση της προσφυγικής μνήμης, τον κόσμο της εργασίας, την επιμέλεια του εαυτού, την εκπαίδευση, την προσφυγική εμπειρία που θα αφηγηθούν οι νέοι πρόσφυγες σε πρώτο πρόσωπο, την «απόστασή» μας από τα αρχαία μνημεία, αλλά και μια στάση στις γραμμές του τρένου, μαζί με τις εκδηλώσεις των καλλιτεχνών και το φαγητό που θα μοιραστούμε είναι όλα όσα καλούμαστε να βιώσουμε στο Καφενείο Η Β(βουλή) του Φεστιβάλ Συνοικισμός.
~~~~~~~



 Σοφία Λάσκου   Κυρία Myrsini Zorba, χαίρετε! 

Είμαι Ελευσίνια και ζω κοντά στον Συνοικισμό εδώ και 20 χρόνια. Πραγματικά είναι ένας τόπος μαγικός,για όσους θέλουμε να τον δούμε έτσι. Η πραγματικότητα όμως ήταν πολύ διαφορετική και συνεχίζει να είναι. Στενάκια χωμάτινα στην αρχή και αργότερα κακοασφαλτοστρωμένα που πλημμύριζαν με την πρώτη βροχή και μόλις απ'το 2003 τους δόθηκε η δέουσα προσοχή και στρώθηκαν με σταμπωτό που χαίρεσαι να τα περπατάς.Κι εμένα μ' αρέσει να καυχιέμαι για τη γειτνίασή μου με τον Συνοικισμό, αλλά μου έγινε η παρατήρηση από χείλη σοφά πως κακώς σημαίνουμε τον τόπο έτσι,πως είναι τίτλος όχι μόνο γεωγραφικά μα και κοινωνικά διαχωριστικός και πως οι ίδιοι οι πρώτοι κάτοικοί του στεναχωριούνταν να αποκαλείται έτσι.
Αισθάνονταν ότι αποκλείονταν απ' τον οικιστικό και συνάμα τον κοινωνικό ιστό της πόλης στην οποία εγκαταστάθηκαν, Τα αναφέρω αυτά-έτσι για την ιστορία-και σαν καταγραφή μιας διαφορετικής,πιο πραγματιστικής άποψης.Ο Συνοικισμός είναι η Άνω πόλη μας,την αγαπάμε,τη στηρίζουμε και την κατοικούμε (ορισμένοι εξ ημών) από επιλογή. Θα χαρώ να βρεθούμε και να μιλήσουμε εκ του σύνεγγυς !


________

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

[ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΦΟΡΟΣ (1909-1970): Αιγυπτιώτης, εξαίρετος δημοσιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης: "ΠΡΩΙ"


ΑΘΗΝΑ


                 ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΦΟΡΟΣ: ΠΡΩΙ        

«Επιμένω ότι το ξυπνητήρι είναι η πιο εκνευριστική επινόηση της ανθρωπότητας. Κοιμάμαι με τον γλυκό ύπνο του πρωινού, εκείνον τον ύπνο που άφησε πίσω του τους εφιάλτες και που ρουφάει την ξεκούραση σταγόνα σταγόνα. Είναι η σκούρα ώρα, ανάμεσα στο τίποτα και στο κάτι, η ώρα που στέλνει τα κίτρινα τρόλεϊ να οδεύσουν μαχμουρλίδικα στο καθήκον, τους γαλατάδες να πουλήσουνε τη λευκή νοθεία τους, τους εφημεριδοπώλες να διαλαλήσουνε τη φρεσκάδα των χτεσινών νέων. Αυτήν την ώρα αδιαφορώ για το σπιτονοικοκύρη, τον προϊστάμενο, την ευθύνη των ντοσιέ στο γραφείο. Και ξαφνικά ο διάβολος που τρύπωσε μέσα στο ξυπνητήρι βάζει σ’ ενέργεια το σατανικό του καμπανάκι. 
Η πολυκατοικία έχει ξυπνήσει. Μια χοντρή υπηρέτρια δέρνει με μανία τα νυκτερινά στρώματα, τα παιδιά των διαμερισμάτων ωρύονται με πληθωρική ζωτικότητα, [...]
Κάποιος μαντράχαλος με φωνή μαγιάτικη τραγουδάει φάλτσα τους πρωινούς του ενθουσιασμούς, απ' όλα τα γειτονικά σπίτια, χτισμένα σε στυλ Βαβυλωνιακής Πυραμίδας, καταφθάνουν κατεπειγόντως όλων των ειδών οι θόρυβοι, εριστικοί θόρυβοι ανδρογύνων, θριαμβικοί θόρυβοι νεότητος, κυμβαλικοί θόρυβοι κουζινικών σκευών.
[...] όλα είναι ωραία, η αυγή ένα ποίημα και το κορμί μου μηρμυκιασμένο από νεύρα και άτονο από κούραση. 
Αυτή τη στιγμή, πολύ θα ήθελα να μαλώσω με εκείνον που ισχυρίζεται ότι το πρωινό ξύπνημα είναι υγεία. Όλα τα ζώα ξυπνούν το πρωί κι εγώ δεν έχω καμιά διάθεση να εξομοιώνω τον εαυτό μου με δαύτα. Εγώ καθαρίζω τις μασέλες μου με οδοντόπαστα, ξυρίζομαι με ξυραφάκια, παίρνω μισθό, φοράω πουκάμισα, δε βρίσκω για ποιο λόγο να ξυπνάω την ίδια ώρα με τ' άλογα και τις χήνες. Όμως στις οκτώ και μισή πρέπει να υπογράφω στο δελτίο παρουσίας, ο τμηματάρχης μου είναι [...]σχολαστικός σαν κανόνας συντακτικού, το πρωί δεν θα 'πρεπε να κυκλοφορούν οι τμηματάρχες, ένας τέτοιος νόμος θα ήτανε σωτήριος και φιλάνθρωπος». 
ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΦΟΡΟΣ


[ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΠΡΩΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΜΟΝΟΙΑΣ ΠΡΙΝ ΚΑΠΟΙΑ ΧΡΟΝΙΑ]

Οι Ελληνες ξενιτεύονται. Ως πότε ακόμα;

  Άποψη.....  

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ*

Η ​​τρέχουσα οικονομική κρίση που άρχισε το 2010 και συνεχίζεται έως τις μέρες μας και τα υψηλά ποσοστά ανεργίας που καταγράφονται στη χώρα μας έχουν οδηγήσει χιλιάδες Ελληνες στο εξωτερικό με σκοπό την αναζήτηση και εύρεση απασχόλησης, ώστε να αξιοποιήσουν τα προσόντα τους και να αποκομίζουν κάποιο εισόδημα από την εργασία τους.

Οι αριθμοί της μετανάστευσης προβληματίζουν έντονα. Η πρόσφατη έρευνα που διεξήγαγε για αυτό το θέμα η εταιρεία ICAP είναι ενδεικτική. Το δείγμα ήταν 1.268 Ελληνες που ζουν στο εξωτερικό. Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη έρευνα, το ανησυχητικό φαινόμενο της «διαρροής εγκεφάλων» (brain drain) έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις στην Ελλάδα της ύφεσης, αφού τελευταία την εγκαταλείπουν περισσότεροι από τις προηγούμενες χρονιές (σε ποσοστό από 35% σε 42%). Ανάμεσα στα υπόλοιπα ευρήματα της έρευνας, διαπιστώνεται ότι οι βασικότεροι λόγοι μετανάστευσης αφορούν την έλλειψη αξιοκρατίας και τη διαφθορά σε ποσοστό 41%, την οικονομική κρίση (34%), αλλά και τις καλύτερες προοπτικές - ευκαιρίες που υπάρχουν στο εξωτερικό (33%).
Η «αιμορραγία» που προκαλεί το φαινόμενο της μετανάστευσης στην ελληνική οικονομία σε όρους ακαθάριστου εθνικού προϊόντος και εισοδήματος είναι πολύ μεγάλη για την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό από την ποσοστιαία κατανομή των Ελλήνων που εγκαταλείπουν τα πάτρια εδάφη με κριτήριο το επίπεδο σπουδών τους. Συγκεκριμένα, το 9% διαθέτει διδακτορικό, το 55% κατέχει μεταπτυχιακό δίπλωμα σπουδών, το 20% πτυχίο πανεπιστημίου (ΑΕΙ), ένα 10% περίπου πτυχίο ΤΕΙ και μόνο το 6% δεν κατέχει πτυχίο. Ηλικιακά στην ομάδα που έχει «τα ηνία» της μετανάστευσης βρίσκονται σε ποσοστό 35% οι νέοι από 30 έως 35 ετών και στη δεύτερη θέση σε ποσοστό 28% οι ηλικίες από 25 έως 30 ετών. Η λαϊκή ρήση ότι «από την Ελλάδα φεύγουν τα καλύτερα μυαλά» έχει πραγματικά μια δόση αλήθειας, διότι αρκετοί από όσους επιλέγουν να μεταναστεύσουν έχουν διαπρέψει στις ακαδημαϊκές σπουδές τους, διαθέτουν μικρή ή μεγάλη εργασιακή εμπειρία, αλλά οι προσδοκίες τους για επαγγελματική αποκατάσταση διαψεύδονται μόλις διαπιστώσουν την αναξιοκρατία και τη γραφειοκρατία που επικρατούν στους περισσότερους κλάδους, αν όχι σε όλους, της οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας της χώρας μας. Κάποιες φορές η επιχειρηματικότητα, το υγιές «επιχειρείν», η ανταγωνιστικότητα μεταξύ επιχειρήσεων ή μεμονωμένων ατόμων, η επιδίωξη της καινοτομίας και της αριστείας αντιμετωπίζονται με καχυποψία, δογματισμό, ιδεοληπτικά ή ακόμη και με εχθρότητα. Κατά τη γνώμη ορισμένων διανοουμένων και οικονομολόγων, η Ελλάδα αποτελεί το τελευταίο σοβιετικού τύπου μόρφωμα της Ευρώπης ή και ολόκληρου του δυτικού πολιτισμού, σε σειρά θεμάτων κρατικής οργάνωσης, θεσμικών δομών και λειτουργίας της οικονομίας.
Τα προαναφερθέντα ωθούν μορφωμένους, εξειδικευμένους και λιγότερο καταρτισμένους Ελληνες να στρέφονται προς οικονομικά προηγμένα κράτη και κυρίως τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γερμανία, την Ελβετία, την Ολλανδία, τη Γαλλία κ.λπ. αλλά και εκτός Ευρώπης, όπως, για παράδειγμα, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, τις αραβικές χώρες, την Κίνα και αλλού, οπουδήποτε θα μπορούσαν να βρουν μια αξιοπρεπή εργασία, με βάση τις γνώσεις, τις δυνατότητες, την εμπειρία τους και με αξιοκρατικές διαδικασίες, με περιορισμένη γραφειοκρατία και παροχή αδιάκριτα σε όλους ίσων ευκαιριών για ανάδειξη. Η «διαρροή εγκεφάλων» συνεχίζεται και το 2017, σύμφωνα με τα στοιχεία της επιβατικής κίνησης των Ελλήνων από το διεθνές αεροδρόμιο της Αθήνας «Ελευθέριος Βενιζέλος».
Ενα από τα πιο ανησυχητικά δεδομένα αφορά τον αριθμό των Ελλήνων επιστημόνων που εγκαταστάθηκαν στο εξωτερικό από την έναρξη της τρέχουσας οικονομικής κρίσης το 2010, ο οποίος αγγίζει σταδιακά τα 500.000 άτομα, με αυξητικές τάσεις για το μέλλον. Δυστυχώς, οι οιωνοί κρίνονται δυσοίωνοι για τα επόμενα χρόνια και οι στρατιές των «διασποριτών», όπως χαρακτηριστικά αναφέρονται στα στοιχεία του «Ελευθέριος Βενιζέλος», θα διατηρηθούν, πλήττοντας καίρια την εθνική οικονομία μας και υποβαθμίζοντας τις όποιες προοπτικές επανεκκίνησης και ανάκαμψής της.
Ας προσπαθήσουμε ως κοινωνία, υπερβαίνοντας τις στενές κομματικές γραμμές και τα μικροσυμφέροντα, να διαμορφώσουμε ικανές συνθήκες και μια συνεκτική στρατηγική απορρόφησης των νέων Ελλήνων επιστημόνων, ώστε να μην ξενιτεύονται προς αναζήτηση εργασίας και τελικά «αξιοποιούνται» κατάλληλα από τις ξένες χώρες, που τους προσφέρουν όσα δεν βρίσκουν, δυστυχώς, στην πατρίδα μας. Επιπλέον, ας παραδειγματιστούμε από ευρωπαϊκές χώρες σχετικά με τους θεσμούς, τους φορείς και τις διαδικασίες επαγγελματικής αποκατάστασης των πτυχιούχων ιδρυμάτων ανώτερης και ανώτατης εκπαίδευσης, καθώς και των αποφοίτων τεχνικής εκπαίδευσης. Ολες οι επαγγελματικές ειδικότητες και ακαδημαϊκές εξειδικεύσεις είναι απαραίτητες για την πολυπόθητη ανάπτυξη της χειμαζόμενης ελληνικής οικονομίας. Ας δρομολογηθεί πλέον ένα εθνικό στρατηγικό πλαίσιο αξιοποίησης προσόντων και αποδεδειγμένης εργασιακής εμπειρίας, για να τοποθετηθεί «ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση» και να επωφεληθούν συνολικά η οικονομία και η κοινωνία μας.

____
* Ο κ. Γιώργος Κωνσταντινίδης είναι οικονομολόγος, διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου.

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Το νέο βιβλίο του Κώστα Λάμπου, "Η Γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας" (Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας)


"Η Γέννηση 
και ο θάνατος 
της ατομικής ιδιοκτησίας"
(Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας,
ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας)

Υπάρχουν λέξεις τοξικές και βιασμένες, έννοιες ταμπού, γλώσσες ευνουχισμένες που δεσμεύουν τον Νου και κοιμίζουν συνειδήσεις, για να υποτάξουν το υποκείμενο της ιστορίας και δημιουργό του πολιτισμού, τον εργαζόμενο άνθρωπο και να τον μετατρέψουν σε αντικείμενο των βιαστών της ιστορίας που την γράφουν οι εξουσιαστές, που κατά τον πατριάρχη του μανιακού καπιταλισμού, τον Ρότσιλντ, υποτίθεται ότι «εκτελούν το έργο του θεού», φυσικά για λογαριασμό τους. Λέξεις, έννοιες και γλώσσες που μας εντάσσουν σε προκατασκευασμένα σχήματα σκέψης, μύθους, ιδεολογήματα και συστήματα συμφερόντων που καταστρέφουν τη φαντασία, την περιέργεια, την αμφισβήτηση και την έρευνα για τη σχέση του Εγώ με το Εμείς, της κοινωνίας με τα μέλη της, της ανθρωπότητας με τη Βιόσφαιρα και το Σύμπαν. Σχήματα και συστήματα κλισέ για τον ευνουχισμό της σκέψης για τον στραγγαλισμό της αυτοπεποίθησης, του αυτοσεβασμού και της αξιοπρέπειάς μας, με σκοπό να μας καταστήσουν μοιρολάτρες, δούλους υποτιθέμενων θεών, για να μην κατανοούμε ότι με αυτόν τον τρόπο γινόμαστε δούλοι συνανθρώπων μας που πρόδωσαν την ανθρωποσύνη, την ανθρωπία τους και την κοινωνία που τους γέννησε, τους ανέθρεψε και τους εμπιστεύτηκε. 
Τέτοιες έννοιες, όπως λ. χ. τα κατηγορήματα: ‘οι νόμοι είναι δίκαιοι’, ‘οφείλουμε υπακοή στους νόμους’ ‘η ατομική ιδιοκτησία είναι ιερή’, ‘η ατομική ιδιοκτησία είναι φυσικό δικαίωμα’, η ατομική ιδιοκτησία είναι πηγή ασφάλειας και ελευθερίας’, ‘είμαστε όλοι ίσοι ενώπιον του θεού και των νόμων’ ‘ο θεός είναι ο δημιουργός μας’, ‘ο θεός είναι δίκαιος’, ‘ο θεός είναι μεγάλος’, η ‘αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι λαϊκή εξουσία’ ‘ο λαός είναι κυρίαρχος’, ‘πίστευε και μη ερεύνα’ και πολλά άλλα, τα οποία έχουν καταχρηστικά, εξαιτίας της άγνοιας, της βίας, της εξαπάτησης και της ‘εξ’ αποκαλύψεως αλήθειας’, καταγραφεί στη συνείδησή μας ως ‘αξιωματικές αλήθειες’ και ως ‘ηθικές αξίες’ ρυθμιστές της ζωής μας. 
‘Αξιωματικές αλήθειες’ και ‘ηθικές αξίες’ που αρνούνται την επιστήμη, την ιερότητα της ζωής, την κοινωνική ισότητα, την ελευθερία και την ευτυχία γίνονται αναπόφευκτα αντικείμενο αμφισβήτησης, η οποία όμως ορίζεται ως ‘αμαρτία’, ως ‘παρέκκλιση από την κανονικότητα’, ως παραβατικότητα και ως ‘έγκλημα καθοσιώσεως’, με κατάληξη το στίγμα του ‘εχθρού του λαού και της τάξης’, την κοινωνική απομόνωση, την φυλακή, τον εγκλεισμό σε κάποια ‘λευκά κελιά’, σε κάποιο κολαστήριο: Μακρόνησο, Γκουαντάναμο, ή Γκουλάγκ και φυσικά την επίγεια και την υποτιθέμενη μεταθανάτια κόλαση. Όταν μάλιστα η αμφισβήτηση εκδηλώνεται ως κοινωνική δυσαρέσκεια και αναταραχή τότε επιστρατεύεται η ‘λογική των όπλων’ της εξουσίας και της καταστροφής, με τελικό όμως αποτέλεσμα, αργά ή γρήγορα, να πρυτανεύσει η λογική της ιστορίας και η βούληση της κοινωνίας που δίνει τέλος στη όποια τυραννία και κάνει το επόμενο βήμα προς τον πολιτισμό της αμεσοδημοκρατικής κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης, της οικονομίας των κοινών αγαθών και της κοινωνικής ισότητας.
Υπάρχει βέβαια και η εναλλακτική επιλογή, προσφορά των θρησκευτικών και εξουσιαστικών ιερατείων, όπως αυτή της μη-αμφισβήτησης τέτοιων κατηγορημάτων και η υποταγή στους σκοταδιστικούς κοινωνικούς προδότες-εξουσιαστές και στους εμπόρους θεών, πολέμων, ουσιών, ανοησιών και ψευδαισθήσεων, που οδηγεί ακόμα πολλούς στην ιδεολογική και στην κομματική οπαδοποίηση, ή/και στην θρησκοληψία, στον φονταμενταλισμό, στο τζιχάντ και στην σκοταδιστική-θρησκευτική ποιμνιοποίηση με κατάληξη τη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα. 
Το δοκίμιο ‘Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας’ επιχειρεί να προσβάλει τα ταμπού, τα ιερά και τα όσια κάθε εξουσίας, να απομυθοποιήσει το ‘ιερό δισκοπότηρο’ του καπιταλισμού, την ατομική ιδιοκτησία και να φέρει στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου το πρόβλημα της οικονομικοκοινωνικής ανισότητας, που καταδικάζει την ανθρωπότητα να πορεύεται στην αυτοκαταστροφή μέσω της καπιταλιστικής παρακμής και βαρβαρότητας. Αυτή η μελέτη τολμά να αναμετρηθεί με την έλλειψη αντίστοιχων μελετών και να καλύψει ένα, καθόλου τυχαίο, κενό στη σχετική βιβλιογραφία και παρ’ όλα αυτά αποδείχνει πειστικά και τεκμηριωμένα ότι όλα τα αυταρχικά, αντιδημοκρατικά και εκμεταλλευτικά οικονομικοκοινωνικά συστήματα και ιδιαίτερα ο απάνθρωπος και καταστροφικός καπιταλισμός εδράζονται πάνω στον υποτιθέμενο ‘ιερό’ θεσμό της ατομικής ιδιοκτησίας, νόθο παιδί άγνοιας, σκοταδισμού, βίας και εξουσίας, ο οποίος γεννάει οικονομικές, κοινωνικές, περιφερειακές και εθνικές ανισότητες και συγκρούσεις που συνθλίβουν άτομα, οικογένειες, πόλεις και έθνη, οικονομίες, κοινωνίες και πολιτισμούς. Τέλος αυτή η ανάλυση επιβεβαιώνει την Λογική των Αιώνων και των Λαών και την αλήθεια των αγώνων ότι ο καπιταλισμός, όπως και κάθε προηγούμενο εκμεταλλευτικό οικονομικοκοινωνικό σύστημα και η ατομική ιδιοκτησία δεν είναι η μοίρα της ανθρωπότητας, γιατί:

· ‘Τα πάντα ρει και ουδέν μένει ως έχει’, 
· Η πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα, την άμεση δημοκρατία και την αταξική κοινωνία συνεχίζεται μέχρι την τελική νίκη, και 
· "Μέτρο όλων των πραγμάτων είναι ο άνθρωπος". 

~~~~~~~~~~
Περιεχόμενα:
Πρόλογος του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου.
Σημείωμα του συγγραφέα.
Προμύθιο: Όσο βαραίνει η σκοτεινιά κι όσο ο Φόβος μένει…
Κεφάλαιο Α.: Η ατομική ιδιοκτησία ως φαινόμενο, έννοια και εξουσία: Για την έννοια, την καταγωγή και τη φύση της ατομικής ιδιοκτησίας. Ατομική ιδιοκτησία και άτομο. Ατομική ιδιοκτησία και οικογένεια. Ατομική ιδιοκτησία και οικονομία. Ατομική ιδιοκτησία και κοινωνία. Ατομική ιδιοκτησία, πολιτική και πολιτικά δικαιώματα. Ατομική ιδιοκτησία και πολιτισμός. Ατομική ιδιοκτησία και περιβάλλον. Ατομική ιδιοκτησία και Ηθική. Ατομική ιδιοκτησία και Δημοκρατία. Ατομική ιδιοκτησία, παγκοσμιοποίηση και τρομοκρατία. Ατομική ιδιοκτησία και ελευθερία.
Κεφάλαιο Β.: Η ιστορική εμφάνιση και η διαδρομή της ατομικής ιδιοκτησίας, Προϊστορικές, προ-ιδιοκτησιακές κοινωνίες. Προκαπιταλιστικές μορφές έγγειας ιδιοκτησίας. Η γέννηση της ατομικής ιδιοκτησίας και η Παγίδα του Σόλωνα. Οι μεταμορφώσεις της ατομικής ιδιοκτησίας. Η καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία. Η καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία ως ιδεολογία. Η καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία στην πράξη. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα εμφύλιων και μεγάλων γεωπολιτικών συγκρούσεων. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα παγκόσμιας συνομωσίας με στόχο τη Νέα Φασιστική Τάξη Πραγμάτων.
Κεφάλαιο Γ.: Περιοδολόγηση της ιστορίας της ιδιοκτησίας: Το στάδιο της ακτημοσύνης. Το στάδιο της κοινοκτημοσύνης. Το στάδιο της ατομικής ιδιοκτησίας. Η διαρκής διεκδίκηση της κοινοκτημοσύνης. Η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης (1342-1350). Η Κομμούνα της Άνδρου (1822). Η Κομμούνα του Παρισιού (1871).
Κεφάλαιο Δ: Παρακμή και θάνατος των τεράτων και της ατομικής ιδιοκτησίας. 
Επιμύθιο. 
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.
SUMMARY

_____________
Έκδοση και Κεντρική διάθεση: ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Θεμιστοκλέους 37, 106 77 Αθήνα. Τηλ.: 210 3802644, E-mail: koukkida.edit@yahoo.gr. Σελίδες 274, Τιμή € 15.

~~~~~~~~~~
* «Στην ‘ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα εξουσίας ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας’, αναφέρεται το νέο δοκίμιο του Κώστα Λάμπου, συνεχίζοντας την αντισυμβατική του κριτική, που τόσο εύστοχα ανέλυσε στα προηγούμενα έργα του, για την εδραίωση του απόλυτου ατομικισμού στην τρίτη χριστιανική χιλιετία. 
‘Κατ’ αυτήν την μεγάλη περίοδο’ γράφει, ‘της ανθρώπινης ιστορίας χωρίς ατομική ιδιοκτησία, που χρονολογείται με εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια χρόνια, κατά την οποία το ανθρώπινο είδος εξελίχθηκε από αγελαίο τροφοσυλλεκτικό τετράποδο σε κοινωνικά σκεπτόμενο δίποδο και εξασφάλισε την επιβίωσή του, φαίνεται πως εκείνο που ενδιέφερε τα μέλη του δεν ήταν ο πλούτος, ως εξουσία του ενός σε βάρος των άλλων, αλλά η ασφαλέστερη ατομική και συλλογική επιβίωση και ευτυχία’. 
Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί και ο αναγνώστης ‘μορφώνεται’ με το πλήθος των αναφορών από κορυφαίους ανθρώπους του πνεύματος και των συγγενικών με το θέμα του ερευνητών, ενώ ο ταλαντούχος συγγραφέας, γνωρίζοντας την εκ των προτέρων κριτική που ενδεχομένως θα του ασκηθεί, έγκαιρα παίρνει τις αποστάσεις του από εκείνους οι οποίοι στις αρχές του 20ου αιώνα κατήργησαν μεν την ατομική ιδιοκτησία χωρίς να πετύχουν ούτε την ευτυχία ούτε την ευδαίμονη συλλογική επιβίωση.
Πολλές απορίες σας για το πώς έφτασε ο πλανήτης γη στη σημερινή οικονομική και περιβαλλοντική κρίση, θα απαντηθούν μέσα από τις σελίδες του εξαιρετικά επίκαιρου αυτού βιβλίου».
Αθήνα, Σεπτέμβρης 2016
Βασίλης Βασιλικός

~~~~~~~~~~
«Το βιβλίο αυτό του Κώστα Λάμπου που κρατάτε στα χέρια σας, όπως και τα υπόλοιπα που έγραψε τα τελευταία χρόνια, διακρίνεται, πριν από όλα, για ένα αναμφισβήτητο και πολύ σημαντικό προσόν.
Ξαναγυρνάει τη συζήτηση στα πιο θεμελιώδη ζητήματα της κοινωνίας και του πολιτισμού μας, αυτά που επιδιώκεται λυσσωδώς στην εποχή μας να μη συζητιούνται, να θεωρούνται αυτονόητα και δεδομένα και ασφαλώς να μην τίθενται σε οποιαδήποτε αμφισβήτηση. Κεντρικό ανάμεσά τους ο θεσμός της Ατομικής Ιδιοκτησίας, ιδιαίτερα των μέσων παραγωγής, από τους βασικότερους της σημερινής κοινωνικής μας οργάνωσης και της κουλτούρας που την συνοδεύει».
Αθήνα Δεκέμβρης 2016
Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος
~~~~~~~~~~

Στη διάρκεια μιας πυρκαγιάς στο δάσος, όλα τα ζώα τρέχουν να ξεφύγουν από τη φωτιά για να σωθούν εκτός από ένα πολύ μικρό αλλά πανέμορφο πουλάκι, το κολιμπρί το οποίο παίρνει με κάθε πέταγμά του στην πιο κοντινή πηγή όσο νερό χωράει στο ράμφος του και το ρίχνει στη φωτιά για να τη σβήσει. Τα άλλα ζώα κοιτάνε αμήχανα και φοβισμένα και προσπαθούν να το πείσουν για την επικινδυνότητα και τη ματαιότητα της πράξης του. Τότε το κολιμπρί τους απαντά: «Κάνω αυτό που μου αναλογεί, κι αν θέλετε να σωθείτε και να σωθεί και το κοινό μας σπίτι κάντε κι εσείς ό,τι σας αναλογεί». 
Πανάρχαια αφρικάνικη ιστορία

Γράμμα από την Αθήνα

Γράμμα από την Αθήνα