~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
....................................................................Άνθρωποι και Φύση πάνω από τα κέρδη
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
«O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό…». Γκαίτε ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Μια εργάσιμη Κυριακή ή μια συνεχόμενη μάχη,

  Αντί - Χρονογραφήματος  
\

     του Οδυσσέα Αϊβαλή *


    Κλείνει το ξυπνητήρι και πάει να φτιάξει καφέ. Ντύνεται γρήγορα, φοράει τα ακουστικά και βγαίνει στο δρόμο για το μετρό. Αυτή η Κυριακή μοιάζει με Δευτέρα. Κυριακή σήμαινε μέχρι τώρα για κείνη να ξυπνά χωρίς ξυπνητήρι, να χαζεύει τον κόσμο από το μπαλκόνι. Βόλτες, φίλοι, μυρωδιές φαγητού στο φούρνο.
    Σήμερα όμως σημαίνει άλλες οχτώ ώρες όρθια στο μαγαζί να πουλάει ρούχα, χωρίς έξτρα ρεπό, χωρίς να μπορεί να το αρνηθεί, για μια δουλειά που δε της αρέσει, προσωρινή, για να βγαίνουν τα βασικά. Άλλωστε έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό στη Ψυχολογία, οπότε κάτι θα γίνει και θα βρει κάτι, μια δουλειά κανονική, που δε θα χρειάζεται να δουλεύει Κυριακές οχτάωρο. Θα μπορεί να παίρνει το αυτοκίνητο –που θα μπορεί τότε να αγοράσει- να πάει μια βόλτα στην Ελευσίνα και να κάθεται στην ταβέρνα χαζεύοντας τη θάλασσα.
    Βγαίνει στο δρόμο, παππούδες κάθονται στα καφενεία και γιαγιάδες γυρίζουν από την εκκλησία. Στα ακουστικά ακούγονται τα Προάστια: «έλα να φύγουμε γιατί είναι Κυριακή πρωί». Φοράει τα γυαλιά του ηλίου της, ανάβει τσιγάρο και κοιτάζει τον ήλιο, τουλάχιστον να έβρεχε σκέφτεται, με τέτοια λιακάδα μέσα στον χειμώνα θέλεις να πας μέχρι τη θάλασσα, να πιεις έναν καφέ στον πεζόδρομο -κάτι άλλο πάντως από το να πουλάς ρούχα οχτώ ώρες σε μικροαστούς που θυμήθηκαν να ψωνίσουν την Κυριακή -πετάει το τσιγάρο και μπαίνει στο μετρό.
    Όση ώρα διπλώνει ρούχα ένα πράγμα σκέφτεται. Το καλοκαίρι που πέρασε, όταν ξεκίνησε αυτή η ιστορία με τις ανοιχτές Κυριακές. Θυμάται την πρώτη ανοιχτή Κυριακή, δούλευε μόνο καθημερινές τότε, είχε συγκέντρωση στην Ερμού ενάντια στη δουλειά την Κυριακή. Η παρέα είχε κανονίσει όμως για μπάνιο, την είχαν ταράξει στα τηλέφωνα, ζύγισε τα πράγματα στα γρήγορα, από τη μία παραλία και από την άλλη πορεία στην Ερμού. Πήγε τελικά για μπάνιο. Από τότε κάθε Κυριακή που δουλεύει σκέφτεται πόσοι έχουν προτιμήσει να πάνε βόλτα από το να κατέβουν στην Ερμού για τη διαμαρτυρία. Αν δεν είχε πάει τουλάχιστον δε θα χε αυτό το πράγμα να γυρίζει συνέχεια στο κεφάλι της. Οι ενοχές ήταν ό,τι χειρότερο, δεν ήταν ότι δεν την αφορούσε, ήταν ότι τότε είχε μια Κυριακή να κάνει ότι θέλει και προτίμησε να το κάνει.
    Κυριακή απόγευμα, τέλειωσε η δουλειά. Τρώει κάτι στα γρήγορα και χαζεύει τους περαστικούς. Κοιτάζει το φυλλάδιο στο παγκάκι που γράφει ποτέ την Κυριακή. Αυτό σημαίνει η Κυριακή πλέον. Ένα ανοιχτό πεδίο, το αν θα γίνει μια μέρα σαν τις άλλες -δουλειά, σπίτι ή αν θα μείνει αυτό που θυμάται από παιδί, βόλτες, λιακάδα και μελαγχολικά βράδια για τη βδομάδα που ξεκινά (αλλά που χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια…). Όταν ήταν στη σχολή είχε διαβάσει μια πολύ όμορφη, φράση του Αλτουσέρ ότι στον κομμουνισμό κάθε μέρα θα είναι σαν Κυριακή. Πώς θα ήταν άραγε αν ήταν η κάθε μέρα Κυριακή, προσπαθούσε να το φανταστεί, θα έτρωγε συνέχεια κοτόπουλο με πατάτες στον φούρνο, θα έπινε καφέδες με την παρέα της και το βράδυ θα έκανε ατέλειωτες βόλτες με τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν, ώσπου να μπει σ’ένα σινεμά. Κάπως έτσι άρχισε να αυτοπροσδιορίζεται ως κομμουνίστρια.
    Γυρίζοντας, πέφτει πάνω στη Νίκη, συμμαθήτριά της στο σχολείο. Κρατάει τσάντες από μαγαζιά. Μετά τα τυπικά, καρφώνεται το βλέμμα της στις τσάντες. –Καλά, πήγες για ψώνια Κυριακή; Η Νίκη προσπαθεί να δικαιολογηθεί, -είχαν προσφορές σήμερα, άλλωστε αυτό το μαγαζί είναι έτσι κι αλλιώς ανοιχτό τις Κυριακές. Γεμίζει με μίσος και απέχθεια, για τη Νίκη, όλους εκείνους που πάνε να ψωνίσουν την Κυριακή, λες και δεν προλαβαίνουν το Σάββατο, ή μια άλλη μέρα, λες και δε τους νοιάζει για εκείνους που χάνουν μια μέρα ξεκούρασης, σαν το μόνο που τους νοιάζει είναι να ψωνίσουν. Η ανάγκη να καταναλώσουν υπερβαίνει την έγνοια για τους άλλους. Μίσος και απέχθεια κοιτάζοντας τις τσάντες με τα ψώνια, για όλους όσους προσπαθούν να επιχειρηματολογήσουν υπέρ του ανοίγματος των καταστημάτων τις Κυριακές. Λένε ότι θα τονωθεί η αγορά, λες και αυτό που λείπει ήταν ο χρόνος. Παράλληλοι κόσμοι ανάμεσα στα μάτια και στις τσάντες.
    Βάζει τα χέρια στο μπουφάν και περπατάει στα στενά. Κάνει την αυτοκριτική της, σκέφτεται ότι πριν λίγο πήρε καφέ από μαγαζί που σίγουρα η κοπέλα ήταν εργαζόμενη. Ποιος ορίζει ποιος θα δουλεύει Κυριακή και ποιος θα ξεκουράζεται; Ένιωσε τύψεις γιατί κατάλαβε ότι είχε κανονικοποιηθεί μέσα της η ιδέα ότι έτσι κι αλλιώς κάποιοι δουλεύουν Κυριακή. Αν δεν είχε βρει τη δουλειά στο μαγαζί με τα ρούχα και δούλευε σε καφετέρια τότε θα ήταν αυτονόητο ότι θα δούλευε Κυριακές. Γιατί δεν την ένοιαζαν εκείνοι οι εργαζόμενοι; Όπως έγινε κανονικό αυτό έτσι σε λίγα χρόνια σκέφτηκε ότι θα μοιάζει φυσιολογικό να δουλεύεις Κυριακή σε ένα κατάστημα ρούχων, σε ένα γραφείο ή δε ξέρω γώ που αλλού.

    ______________
    http://rednotebook.gr/2016/07/mia-ergasimi-kiriaki-mia-sinechomeni-machi-tou-odissea-aivali/

    Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

    «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον» στην ΕΡΤ2

    ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ // ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ
    Το βιογραφικό ψυχολογικό δράμα, βασισμένο στο ομότιτλο διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον»,  παραγωγής 2001, έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν οι τηλεθεατές της ΕΡΤ2, το Σάββατο 10 Φεβρουαρίου 2018 και ώρα 21:30. 

    Υπόθεση: Στα τέλη του 19ου αιώνα ο συγγραφέας Γεώργιος Βιζυηνός κλείνεται σε ψυχιατρικό άσυλο στην Αθήνα. Λίγο πριν, έχει ξεσπάσει το ερωτικό του πάθος για τη δωδεκάχρονη Μπετίνα. Ζώντας έγκλειστος, προσπαθεί να θυμηθεί την παιδική του ηλικία στην Κωνσταντινούπολη και τη Θράκη. Παράλληλα, ξαναδιαβάζει το λογοτεχνικό του έργο, που στηρίζεται σ’ αυτές τις μνήμες. Το βίωμα αλλά και η λογοτεχνική του επεξεργασία μπλέκονται στο ταραγμένο του μυαλό.
    Κυρίαρχο πρόσωπο των αναμνήσεών του είναι ο πολύ ηλικιωμένος παππούς του, που έζησε τα δέκα πρώτα χρόνια της ζωής του ντυμένος κορίτσι. Έκρυβε το φύλο του για να αποφύγει να υπηρετήσει στο στρατό. Ο παππούς του Βιζυηνού έζησε όλη του ζωή του μέσα στα παραμύθια και το όνειρο, διαμορφώνοντας κατά κάποιο τρόπο τον ψυχισμό του εγγονού του.
    Η ταινία στο 42ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης απέσπασε επτά βραβεία, ανάμεσά τους αυτά της καλύτερης ταινίας, καλύτερης φωτογραφίας, σκηνογραφίας, ήχου και μακιγιάζ. Ο πρωταγωνιστής Ηλίας Λογοθέτης, δίνει μια υπέροχη ερμηνεία, η οποία μνημονεύεται από κοινό και κριτικούς, όπως επίσης και η μουσική επένδυση του Γιώργου Παπαδάκη. Αίσθηση επίσης, προκάλεσε το γεγονός της ερμηνείας του «μικρού Γιωργή» Βιζυηνού από ένα κοριτσάκι, τη Φραγκίσκη Μουστάκη.
    Βιογραφικό ψυχολογικό δράμα, βασισμένο στο ομότιτλο διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού, παραγωγής 2001.
    Σκηνοθεσία: Λάκης Παπαστάθης.
    Σενάριο: Έλενα Πέγκα, Μαριάννα Κουτάλου, Λάκης Παπαστάθης.
    Μουσική: Γιώργος Παπαδάκης.
    Διεύθυνση φωτογραφίας: Γιάννης Δασκαλοθανάσης.
    Μοντάζ: Ιωάννα Σπηλιοπούλου.
    Ηχοληψία: Νίκος Παπαδημητρίου.
    Μιξάζ: Θύμιος Κολοκούσης.
    Σκηνογραφία: Γιώργος Γεωργίου.
    Μακιγιάζ: Εύη Ζαφειροπούλου.
    Ενδυματολόγος: Γιώργος Γεωργίου.

    Διεύθυνση παραγωγής: Αλέκος Πέννας.
    Παίζουν: Ηλίας Λογοθέτης, Φραγκίσκη Μουστάκη, Ρούλα Πατεράκη, Λάζαρος Ανδρέου, Μαρίνα Ψάλτη, Υβόννη Μαλτέζου, Κώστας Κορτίδης, Βασιλική Παπαγεωργίου, Δώρα Στυλιανέση, Στέλιος Μπερμπέρης, Παναγιώτης Παύλου, Νίκος Ντάλας, Κατερίνα Φωτιάδη, Μιχαήλ Μαρμαρινός, Ντίνος Αυγουστίδης, Περικλής Μουστάκης, Mustafa Avkiran, Metin Belgin, Ali Ates.
    Διάρκεια: 82΄

    Τρίτη, 6 Φεβρουαρίου 2018

    Δεν είσαι μόνος σου! Πρέπει να σκέφτεσαι και τον άλλον…

    Θέματα Ψυχολογίας
    Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας*



            Τελικά τι είναι οι σχέσεις…;
    Οι σχέσεις είναι δύσκολες, πολύπλοκες!  Όλοι τις επιδιώκουμε αλλά όταν τις έχουμε δεν τις εκτιμάμε ή ψάχνουμε κάτι άλλο… Πολλές φορές τις κυνηγάμε, γινόμαστε εμμονικοί  στο να τις αποκτήσουμε και όταν τελικά τις πετύχουμε δεν τις θέλουμε άλλο…
    Από την άλλη όμως όταν καταλάβουμε πόσο σημαντικές είναι για τη ζωή μας απλά κάνουμε τα πάντα για να τις διατηρήσουμε και δεν θέλουμε με τίποτα να τις αφήσουμε! Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ον και δεν μπορεί να ζει μόνος του. Οι σχέσεις πρέπει να υπάρχουν στη ζωή του, δεν μπορεί χωρίς αυτές…
    Οι σχέσεις λοιπόν, είναι πολύπλοκες καθώς δεν είσαι μόνο ένα άτομο, αλλά δύο ή και περισσότερα. Πρέπει να σκέφτεσαι και τον άλλον- τους άλλους και σίγουρα είναι δύσκολο πριν καλά-καλά τα βρεις με τον εαυτό σου ξαφνικά να σκεφτείς και τους άλλους. Επίσης, οι σχέσεις είναι ανυπόφορες και πιεστικές! Πρέπει συνέχεια να δίνεις αναφορά για το που είσαι και τι κάνεις. Εν ολίγοις… χάνεις την ιδιωτική σου ζωή και την ατομικότητά  σου, άσε που μπορεί να αλλάξεις στοιχεία του χαρακτήρα σου για να αρέσεις σε όλους τους άλλους και όχι στον ίδιο σου τον εαυτό. Τέλος , οι σχέσεις μας βασανίζουν. Οφείλουμε να είμαστε εκεί  να δίνουμε το εκατό τις εκατό του εαυτού μας χωρίς να προσποιούμαστε.
    Από την άλλη, όμως, οι σχέσεις είναι υπέροχες, σου προσφέρουν ευχαρίστηση και συντροφικότητα και σε απαλλάσσουν από την απομόνωση και την μοναξιά. Επιπλέον, σε κάνουν γενναιόδωρο και καλόκαρδο. Μέσα από αυτές γινόμαστε καλύτεροι σαν άνθρωποι, μαθαίνουμε να δίνουμε και να σκεφτόμαστε τους άλλους, μας κάνουν κοινωνικούς και μας βοηθούν να αποβάλλουμε τον νοσηρό εγωισμό μας. Σαν να μας λυτρώνουν και μας βοηθούν να ξεδιπλώνουμε τα καλύτερα στοιχεία του εαυτού μας ή ακόμη και να τα ανακαλύπτουμε –αν δεν τα έχουμε βρει. Τέλος, μέσα από τις σχέσεις διευρύνουμε τις γνώσεις μας αφού ανταλλάσσουμε απόψεις και ιδέες με τα άτομα που συναναστρεφόμαστε.
    Οι σχέσεις μάλλον, είναι ένα κράμα δύσκολων  αλλά και ευχάριστων  καταστάσεων. Απαιτούν από τη μία φροντίδα και θυσίες αλλά από την άλλη προσφέρουν αγάπη, στοργή, κοινωνικότητα… Αλλά για να σκεφτούμε… Ποιος θέλει τα εύκολα στη ζωή του; Μόνο όταν αγωνίζεσαι και το προσπαθείς χαίρεσαι τη ζωή!

    ~~~~~~~~~~~


    Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”. 

    Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018

    Στις 24 Ιανουαριου του 2012 έφυγε από κοντά μας ένας μεγάλος Σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος

    Καλημέρα!
    Σαν σήμερα στης 24 Ιανουαριου του 2012 έφυγε από κοντά μας ένας μεγάλος Σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος που τίμησε την Ελλάδα με τα έργα του στον παγκόσμιο κινηματογράφο!

    Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

    Πλατεία Καρύτση: Η έρημη γειτονιά της Ενημέρωσης

    Η παλιά «πύλη» του ΔΟΛ


    Αυτή η, ερμητικά κλειστή σήμερα, είσοδος θα μπορούσε να κηρυχθεί διατηρητέα. Γιατί, αν και όχι ιδιαίτερα μεγάλη, δεν είναι μια απλή πόρτα. Έχει διαχρονικά και ιστορικά την αξία πύλης. Από το άνοιγμά της πέρασαν χιλιάδες φορές στη ζωή τους, μεγάλα ή τεράστια ονόματα στην ιστορία του Τύπου. Την πόρτα-πύλη του ΔΟΛ στην πλατεία Καρύτση, έχουν διαβεί, με καθημερινές εισόδους και εξόδους, ο Χρήστος Λαμπράκης, ο Δημήτρης Ψαθάς, ο Παύλος Παλαιολόγος, ο Μάριος Πλωρίτης, ο Φωκίων Δημητριάδης, ο Κώστας Μητρόπουλος, ο Λέων Καραπαναγιώτης, ο Γιάννης Καψής, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Γιώργος Λιάνης, ο Θοδωρής Σγουρδαίος, ο Πέτρος Λινάρδος – δεκάδες βαριές υπογραφές, εκατοντάδες σημαντικοί δημοσιογράφοι, χιλιάδες άνθρωποι τού Τύπου, γνωστοί ή αφανείς. Σήμερα, η παλιά πόρτα-πύλη του ιστορικού κτιρίου του ΔΟΛ είναι κλεισμένη με ρολά και αυτά σκεπασμένα με γκράφιτι. Το κάποτε μεγαλύτερο μέγαρο του Τύπου είναι έρημο και η άλλοτε γειτονιά της Ενημέρωσης σχεδόν άδεια από δημοσιογραφική ζωή.
    Στην πλατεία Καρύτση και γύρω από αυτήν –σε ακτίνα όχι μεγαλύτερη των πεντακοσίων μέτρων– βρισκόταν μια μεγάλη σειρά από δημοσιογραφικά γραφεία. Ήταν ο ΔΟΛ, στην πλατεία, ο Εθνικός Κήρυκας ακριβώς δίπλα του, το παλιό Έθνος στην Κολοκοτρώνη –κάθετος της μικρής οδού Καρύτση, όπου υπήρχε το πίσω μέρος της Εστίας. Εκεί βρισκόταν το πιεστήριό της και από πάνω, στην Ανθίμου Γαζή, η κεντρική της είσοδος.
    Στο κτίριο της Κολοκοτρώνη στεγάστηκε αργότερα, στα πρώτα χρόνια της ζωής της, η Ελευθεροτυπία, ενώ στη Σταδίου, ή στα πέριξ, απέναντι από το άγαλμα του Κολοκοτρώνη, υπήρχαν τα γραφεία της παλιάς Ελευθερίας του Πάνου Κόκκα και η Δημοκρατική Αλλαγή, η απογευματινή εφημερίδα της Αριστεράς. Πιο κάτω στη Σταδίου, στην Πεσμαζόγλου, βρισκόταν, ο Ελεύθερος Κόσμος του Σάββα Κωνσταντοπούλου, εφημερίδα που υποστήριξε τη καθεστώς της δικτατορίας και συνέχισε να εκδίδεται μετά από αυτήν, ενώ πιο πάνω, στην πλατεία Συντάγματος, στεγάζονταν τα αθηναϊκά γραφεία δύο πολύ μεγάλων εφημερίδων της Βόρειας Ελλάδας: της Μακεδονίας και της Θεσσαλονίκης.
    Σήμερα, στην περιοχή συνεχίζει να δίνει δημοσιογραφική συνέχεια στο κτίριο της οδού Κολοκοτρώνη η Εφημερίδα των Συντακτών. Όμως, στην πλατεία Καρύτση την παλιά ζωντάνια της ενημέρωσης θυμίζουν μόνο οι επιγραφές του ΔΟΛ και του Εθνικού Κήρυκα. Πλέον η πλατεία είναι άδεια, «με συνθήματα σκιασμένα» που λέει και ο Σαββόπουλος.

    ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Στην στοά που ενώνει την πλατεία Καρύτση με την Ανθίμου Γαζή βρισκόταν η είσοδος των γραφείων του περιοδικού Το Σπίτι του Παιδιού, που εξέδιδε ο Άγγελος Μεταξάς.

    Η πλατεία Καρύτση σήμερα
    *
    Η πλατεία Καρύτση τότε

    ---
    ---

    Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

    Ο Τζίμης Πανούσης έφυγε ξαφνικά από τη ζωή, το απόγευμα του Σαββάτου (13.01.2018) σε ηλικία 64 ετών

    Καλό ταξίδι Τζιμάκο!


    Θρήνος στον καλλιτεχνικό κόσμο! Ο Τζίμης Πανούσης έφυγε ξαφνικά από τη ζωή, το απόγευμα του Σαββάτου (13.01.2018) σε ηλικία 64 ετών.

    Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, ο γνωστός τραγουδοποιός και ηθοποιός υπέστη ανακοπή καρδιάς και άφησε την τελευταία του πνοή, την ώρα που τον μετέφεραν στον «Ερυθρό Σταυρό». Εκεί, έγιναν προσπάθειες ανάνηψης, αλλά ο οργανισμός του δεν ανταποκρίθηκε.
    Ασχέτου των όποιων διαφορών είχε ο καθένας με την δική του ξεχωριστή κοσμοθεωρία, ο Τζίμης Πανούσης ήταν ένας ευφυέστατος άνθρωπος κι ένας ταξικά στρατευμένος και ταλαντούχος καλλιτέχνης.
    O Τζίμης Πανούσης γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου του 1954 από μικρασιάτες πρόσφυγες γονείς -τον Θεόδωρο και τη Φωτεινή- στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Χολαργό. Είχε έναν γιο και μία κόρη.

    Η πορεία του Τζίμη Πανούση
    Το 1973 βρήκε από αγγελία δουλειά σε περιοδεύοντα θίασο. Στη συνέχεια εγκατέλειψε το θίασο για να δουλέψει ως υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα από την οποία παραιτήθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα.υνέχεια προστέθηκε και ο Van Svarnas (σαξόφωνο).
    Μουσικά δήλωνε αυτοδίδακτος και έπαιζε λίγο απ' όλα. Πρώτες προσπάθειες στο χώρο της μουσικής έγιναν με το σχήμα "Χαρούμενη Κουδουνίστρα" όταν ακόμα ήταν στο Γυμνάσιο. Στα μέσα με τέλη της δεκαετίας του 1970 σχηματίστηκαν οι Μουσικές Ταξιαρχίες από τον Τζίμη Πανούση (φωνή, στίχοι, μουσική) και τους Σπύρο Πάζιο (κιθάρα, synthesizer, έγχορδα), Γιάννη Δρόλαπα (ηλεκτρική κιθάρα), Βαγγέλη Βέκιο (τύμπανα) και Δημήτρη Δασκαλοθανάση (μπάσο). Στη συνέχεια προστέθηκε και ο Van Svarnas (σαξόφωνο).
    Η πρώτη τους εμφάνιση σε κοινό έγινε το 1980 στο "Skylab" στην Πλάκα, ενώ η πρώτη τους δισκογραφική δουλειά ήταν ο δίσκος Μουσικές Ταξιαρχίες που κυκλοφόρησε από την MINOS-EMI το 1982. Νωρίτερα (το 1980) είχε κυκλοφορήσει μία ανεξάρτητη παραγωγή σε κασέτα, το "Disco Tsoutsouni".
    Ακολούθησαν οι δίσκοι Αν η Γιαγιά μου είχε Ρουλεμαν (1984) και Hard Core (ζωντανή ηχογράφηση, 1985). Το 1983 οι Μουσικές Ταξιαρχίες καμουφλάρονται κάτω από το όνομα Alamana's Bridge (= Γέφυρα της Αλαμάνας) και συμμετέχουν στο δίσκο-συλλογή ελληνικού ροκ Made in Greece Vol.1, παρά τις αντιρρήσεις της τότε δισκογραφικής τους εταιρείας. Από τον επόμενο δίσκο "Κάγκελα Παντού" (1986) ο Πανούσης αποφασίζει να συνεχίσει μόνος του.
    Σόλο καριέρα
    Το 1987 κυκλοφορεί ο τελευταίος δίσκος από την MINOS-EMI "Χημεία και Τέρατα". Οι επόμενοι δύο δίσκοι "Δουλειές του Κεφαλιού" / The Greatest Kitsch Live! (1990) και "Ο Ρομπέν των Χαζών" (ζωντανή ηχογράφηση, 1992) κυκλοφορούν από την Music Box International, ενώ το "Vivere Pericolosamente" από την Warner το 1993. Η επόμενη δισκογραφική του δουλειά κυκλοφόρησε εφτά χρόνια μετά, το 2000, με τίτλο "Με Λένε Πόπη" (ζωντανή ηχογράφηση). Κυκλοφόρησε επίσης μαζί με το περιοδικό Μετρό το 2002 το ολιγόλεπτο CD "Δείγμα Δωρεάν" με ακυκλοφόρητα τραγούδια από τις τελευταίες παραστάσεις του.
    Στις 20 Γενάρη του 2009 κυκλοφόρησε ένα διπλό DVD με ζωντανή κινηματογράφηση της παράστασης "Της Πατρίδας μου η Σημαία", που δόθηκε το 2008 στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο.
    Την άνοιξη του 2015 οι Μουσικές Ταξιαρχίες επανενώθηκαν για μια σειρά εμφανίσεων στο Κύτταρο μετά από 30 χρόνια απουσίας.
    Πέρα από τη μουσική o Τζίμης Πανούσης έχει ασχοληθεί κατά καιρούς με το ραδιόφωνο, την τηλεόραση και λιγότερο με τον κινηματογράφο. Έχει μια δεκαπεντάχρονη ιστορία σαν ραδιοφωνικός παραγωγός στους ραδιοσταθμούς Top FM, Κανάλι 15, Ωχ FM, Flash 9.65, 88 μισό Θεσσαλονίκης, ΣΚΑΪ 100.3FM, City FM 99.5. Η τηλεοπτική εκπομπή του Κορίτσια ο Τζίμης που επρόκειτο να μεταδοθεί από την τότε ΕΤ2, το 1995, τελικά «κόπηκε», ωστόσο στιγμιότυπά της έχουν κατά καιρούς παρουσιαστεί κατά τη διάρκεια τηλεοπτικών συνεντεύξεών του. Έχει εμφανιστεί έκτακτα σε τηλεοπτικές σειρές όπως οι Δέκα Μικροί Μήτσοι του Λάκη Λαζόπουλου. Στον κινηματογράφο, έχει πρωταγωνιστήσει στην ταινία Ο δράκουλας των Εξαρχείων (1981) του Νίκου Ζερβού μαζί με τις υπόλοιπες Μουσικές Ταξιαρχίες και έχει εμφανιστεί ως γκεστ σταρ στις ταινίες Ηνίοχος (1995) του Αλέξη Δαμιανού, Προστάτης Οικογένειας (1997) του Νίκου Περάκη και Safe Sex (1999) των Μ. Ρέππα - Θ. Παπαθανασίου.
    Έχουν εκδοθεί έξι βιβλία του Πανούση, κυρίως βασισμένα στις ραδιοφωνικές του εκπομπές. Πρώτο ήταν το Η Ζάλη των Τάξεων (Γνώσεις, 1989) που περιέχει 40 ιστορίες ραδιοφωνικής φαντασίας που ακούστηκαν από την εκπομπή "Δούρειος Ήχος" στον Top FM την περίοδο 1988-89, ακολούθησαν τα Πικρέ, Μικρέ Μου Αράπη (Opera, 1990) που είναι μια σαπουνόπερα 22 επεισοδίων που ακούστηκε από τον "Δούρειο Ήχο" το καλοκαίρι του 1989 και Το Κυνήγι της Γκόμενας (Opera, 1992) που αποτελείται από 30 σύντομες γυναικείες βιογραφίες.


    Το 1996 κυκλοφόρησε το Υγιεινή Διαστροφή (Opera), για τα 20 χρόνια της παρουσίας του, που συμπεριλαμβάνει την έκδοση σε CD του Disco Tsoutsouni και περιέχει το σύνολο των στίχων των τραγουδιών του μέχρι τότε καθώς και συνεντεύξεις, γκάλοπ κ.α. Τον Ιανουάριο του 2002 παρουσίασε στο περιοδικό ΜΕΤΡΟ τον "εναλλακτικό Καζαμία 2002" με τον τίτλο "Μωρόν λαβέ" ντυμένος με μαντήλα τύπου Παλαιάς Διαθήκης κρατώντας κούκλα βρέφους, τυλιγμένο με την αστερόεσσα. Στο ίδιο το αφιέρωμα φέρεται και με στολή του Άη Βασίλη με εξάρτηση Αφγανού τρομοκράτη ν΄ αναφωνεί το σύνθημα για την Καμπούλ: "Μπόμπα - τσόντα και καμπάνα" αποκαλώντας την ισλαμική μαντήλα μπούργκα "παραδοσιακό ταλιμπανιστήρι".
    To 2005 κυκλοφόρησαν ταυτόχρονα ακόμα δύο βιβλία του από τις εκδόσεις Opera με τίτλους Μικροαστική Καταστροφή και Πούστευε και Μη Ερεύνα, ενώ το 2010 κυκλοφόρησε το πολύτομο έργο "Ο Στάλιν σκέφτεται για σένα στο Κρεμλίνο". Το 2011 παρουσίαζε καθημερινή ημίωρη ραδιοφωνική εκπομπή σατιρίζοντας πολιτικά γεγονότα με τον τίτλο "Δούρειος ήχος", με εναρκτήρια ατάκα "Αμερικανοτσολιάδες, ελβετόψυχοι, αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι, ελεύθεροι πολιορκημένοι επαγγελματίες ήλθεν η ώραν σας" - "Αβάντι πόμολο !" (με μουσική υπόκρουση το "Αβάντι Πόπολο").
    _________
    Πληροφορίες: Wikipedia, Φωτογραφίες: Eurokinissi, NDP

    Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

    Ο ετήσιος απολογισμός των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα (RSF), από αυτούς, οι 39 δολοφονήθηκαν ή στοχοποιήθηκαν, ενώ άλλοι 26 σκοτώθηκαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους

    ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ
    Μειώθηκαν οι δολοφονίες δημοσιογράφων το 2017. Γιατί όμως;
    Kάθε χρόνο λίγο πριν την εκπνοή του έτους, δίνονται στη δημοσιότητα τα στοιχεία που έχουν στη διαθεσή τους οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα, για τη βία κατά δημοσιογράφων και ανθρώπων του Τύπου. 
    Γράφει η Μαρία Κοζάκου 
    Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, το 2017 δολοφονήθηκαν συνολικά 65 δημοσιογράφοι, εκ των οποίων οι 57 επαγγελματίες, οι 8 συνεργάτες (συνήθως οπερατέρ, τεχνικοί κλπ) καθώς και 7 πολίτες-δημοσιογράφοι. Η μεγαλύτερη απειλή για τους δημοσιογράφους είναι σταθερά οι πόλεμοι, τα καταπιεστικά, ολοκληρωτικά καθεστώτα που δεν επιθυμούν την αντίθετη άποψη αλλά και τα καρτέλ κάθε είδους που λειτουργούν με τους νόμους της μαφίας, του υπόκοσμου.
    Σύμφωνα με τον ετήσιο απολογισμό των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα (RSF), από αυτούς, οι 39 δολοφονήθηκαν ή στοχοποιήθηκαν εσκεμμένα, ενώ άλλοι 26 σκοτώθηκαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.

    Ποιες χώρες είναι οι πιο επικίνδυνες;
    Η Συρία παρέμεινε, όπως και πέρσι, η πιο αφιλόξενη χώρα για τους δημοσιογράφους, με 12 θανάτους. Στο Μεξικό, όπου μαίνεται για μια δεκαετία ο πόλεμος των συμμοριών, καταγράφονται 11 θάνατοι και ακολουθούν το Αφγανιστάν με 9, το Ιράκ με 8 και οι Φιλιππίνες με 4 θανάτους.

    Μειώθηκαν τα κρούσματα. Γιατί;
    Το 2017 ήταν η χρονιά που καταγράφηκαν οι λιγότεροι φόνοι επαγγελματιών δημοσιογράφων εδώ και 14 χρόνια, ενώ σημαντική ήταν η πτώση σε σχέση με το 2016 όταν οι νεκροί ήταν 79.
    Κατά τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα, αυτό οφείλεται εν μέρει στην καλύτερη προστασία των δημοσιογράφων, αλλά και στο γεγονός ότι οι πιο επικίνδυνες χώρες, όπως η Συρία, το Ιράκ, η Υεμένη και η Λιβύη, «εγκαταλείπονται από τους δημοσιογράφους τους». Εχει μειωθεί, δηλαδή, σημαντικό ο αριθμός των δημοσιογράφων που “καλύπτουν” αυτές τις χώρες!
    Οπως φαίνεται από τον κατάλογο με τις πιο αφιλόξενες χώρες, δεν είναι οι πόλεμοι αυτοί που θέτουν σε κίνδυνο τους ανθρώπους του Τύπου. Το Μεξικό, που κάθε χρόνο βρίσκεται σε αυτή τη μαύρη λίστα δολοφονιών δημοσιογράφων, κυριαρχείται από μια ατμόσφαιρα τρόμου λόγων των καρτέλ των ναρκωτικών. Και σε αυτή την περίπτωση είτε μειώνονται οι δημοσιογράφοι που “καλύπτουν” τη χώρα, είτε φεύγουν από το Μεξικό και οι εγχώριοι δημοσιογράφοι από το φόβο των απειλών. Μην ξεχνάμε ότι οι δημοσιογράφοι που καλύπτουν τη διαφθορά των πολιτικών ή το οργανωμένο έγκλημαγίνονται συστηματικά στόχοι επιθέσεων.
    Οι δημοσιογράφοι χωρίς σύνορα συντάσσουν τη λίστα με τους δημοσιογράφους που χάνονται κάθε χρόνο από το 1995. Βασίζονται σε ακριβή στοιχεία, συγκεντρώνοντας όλες τις πληροφορίες που τους επιτρέπουν να συμπεράνουν ότι η όποια μορφή βίας ασκήθηκε σε κάποιον άνθρωπο του Τύπου, σχετίζεται άμεσα ή έμμεσα με τη δημοσιογραφική εργασία του. Υπάρχει επίσης πάντα ο διαχωρισμός ανάμεσα στους δημοσιογράφους που σκοτώθηκαν σε σε κάποιο πεδίο και σε εκείνους που επί τούτου και σε συνθήκες ειρήνης στοχοποιήθηκαν. Τέλος, δεν περιλαμβάνονται οι περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν έχει τελεσιδικήσει η έρευνα γύρω από τα αίτια θανάτου.

    Με στοιχεία από το RSF
    Διαβάστε ακόμα: Ο Δείκτης της Ελευθερίας του Τύπου για το 2017

    ___________

    Γράμμα από την Αθήνα

    Γράμμα από την Αθήνα