~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
...................................................................................Άνθρωποι και Φύση πάνω από τα κέρδη
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Η Φωτό Μου

περί του ταχυδρομείου... ο Πάνος Αϊβαλής // Επικοινωνία στο email: kepeme@gmail.com

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
«O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό…». Γκαίτε ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Το Θέμα της Ημέρας

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2019

Το αστικό ρήγμα του «Άττικα» στην πλατεία Αμερικής


Ο κινηματογράφος «Αττικα», από τα τέλη της δεκαετίας του ’50, ήταν ορόσημο της πλατείας Αμερικής.
του Νίκου Βατόπουλου

Σε μια ρωγμή του προσωπικού χρόνου, εμφανίζεται σαν οπτασία το παλιό σινεμά. Στην πλατεία Αμερικής, το «Άττικα», μυθική αίθουσα ονείρων, έχει αφήσει το σκάμμα του. Σαν ρήγμα μιας δόνησης ή σαν πληγή ενός αστικού λατομείου, το «Αττικα» επιζεί ως αέρας. Κάθε φορά που επιστρέφω στην πλατεία Αμερικής, το βλέμμα μου γαντζώνεται στο κενό του παλιού σινεμά, όπως κάνει και σε όλες τις άλλες θέσεις των απόντων στη μεγάλη κινηματογραφική πιάτσα της Πατησίων: Αθηνά, Αχιλλεύς, Ατθίς, Μπρόντγουεϊ, Ελληνίς, Σελέκτ, Πιγκάλ, Αντζελα...

Αλλά το «Άττικα» ήταν ένας ναός αγαπημένος. Στην παλιά διαφήμιση, το αυτόνομο κτίριο του σινεμά, σαν προέκταση της αρ ντεκό τη δεκαετία του ’50, ερχόταν να συμβολίσει το καινούργιο. Την αστική ευημερία της Αθήνας την περίοδο μετά το 1950 θα τη μελετήσουν διεξοδικά οι επόμενοι. Οι σημερινοί έχουμε να αναμετρηθούμε με φαντάσματα προκαταλήψεων και προσωπικές εμμονές.

Αλλά αυτό που φώτιζε την αστική Αθήνα του 1960 ήρθαν τα σινεμά της να το συμβολίσουν με το σκοτάδι των αιθουσών τους, πολλές με βυσσινί ή βαθύ μπλε βελούδο, με κουρτίνες με ασημένια αστράκια και με κορνίζες με τον Ροκ Χάτσον και τη Σοφία Λόρεν σε Kodachrome. H τηλεόραση δεν είχε έρθει, οι νέες πολυκατοικίες πύκνωναν την αστική ζωή, μαζί γεννήθηκαν και οι κινηματογράφοι στα υπόγεια των μεγάλων, αστραφτερών κτιρίων. Το «Άττικα» (όπως και η «Ατθίς», η «Αελλώ», η «Αντζελα») ήταν αυτόνομο κτίριο αφιερωμένο στο σινεμά. Ηταν έργο του πολιτικού μηχανικού Σωτηρίου Σαλαπάτα, ο οποίος είχε το γραφείο του στην οδό Σωκράτους. Είχε σχεδιάσει το «Άττικα» την εποχή που ένα διαμέρισμα στην Πατησίων ήταν συνώνυμο της καλής, αστικής ζωής. Δικό του έργο ήταν και το «Σελέκτ».

Το «Άττικα» είχε 750 θέσεις στην πλατεία και 360 στον εξώστη. Και γέμιζε... Ανέβαινες στο φουαγιέ από τη διπλή σκάλα προς τον εξώστη, ο οποίος έδινε στον θεατή το προνόμιο «να απολαμβάνει τον πλούσιον συνδυασμόν των χρωμάτων, από γκρι αρζάν, γκρι νουάρ και χρυσούν». Το «Άττικα» δεν ήταν τυχαίο. Η οθόνη πλαισιωνόταν από κορνίζα που φωτιζόταν εσωτερικά από κρυφό φωτισμό ροζέ που συνδυαζόταν με το αργυρόχρωμο γκρι των τοίχων, όπου οι φωτιστικές δάδες σε γνήσιο στυλ της δεκαετίας του ’50 και τα βυσσινί καθίσματα με το σκούρο μαόνι.

Οταν το 2007 γκρεμίστηκε το κτίριο, προκαλώντας μεγάλο κίνδυνο στα όμορα κτίρια, η αποδημία του είχε χαρακτήρα τελετουργικό και συμβολικό. Στον προθάλαμο της κρίσης, η κατεδάφιση του «Άττικα» ερχόταν να επισφραγίσει αυτό που είχε ήδη συντελεστεί για την οδό Πατησίων. Οι κινηματογράφοι της Αθήνας μπορούν να αφηγηθούν την ιστορία της πόλης από μιαν άλλη οπτική. Χτίζονταν σταθερά από το 1910 και μετά έως περίπου το 1970, χειμερινοί και θερινοί, πολυτελείς, μικροαστικοί ή υποτυπώδεις, σε υπόγεια, ταράτσες, οικόπεδα ή αυτόνομα κτίρια, και είχαν όλοι συμπυκνώσει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, την αστική αναγέννηση του 20ού αιώνα.

Το «Άττικα», όπως και πολλές πολυκατοικίες της εποχής, εκπροσωπούσε το New Look της Αθήνας, όπως γεννήθηκε διεθνώς μετά το 1948, με αυτό που έφερε και ο Κριστιάν Ντιόρ στη μόδα, επινοώντας τη νέα πολυτέλεια και τη δίψα του μεταπολεμικού κόσμου για μια νέα αισθητική γλώσσα. Σκέφτομαι όλη εκείνη τη γενιά που σχεδίαζε με ορμή την Αθήνα του 1955-60, υπηρετώντας την ανάγκη της μοντέρνας, τότε, ζωής, το γούστο των πελατών τους, την επιθυμία των πολλών ή των λίγων. Η Αθήνα του «'Αττικα» ήταν κάτι υπαρκτό, χειροπιαστό, έφερε χαρά, γέννησε όνειρα. Γκρεμίστηκε, μεταφορικά και, εν προκειμένω, κυριολεκτικά. Και έπεσε με υπόκωφο κρότο. 

Πηγή:http://www.kathimerini.gr/


Πέμπτη, 16 Μαΐου 2019

ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΜΕΡΑ ΜΟΥΣΕΙΩΝ 2019 ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΓΟΥΛΑΝΔΡΗ ΦΥΣΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ



Σάββατο 18 Μαίου 2019
«Τα Μουσεία ως κόμβοι πολιτισμού: το μέλλον της παράδοσης»
Στο πλαίσιο του εορτασμού της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων 2019, το Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας παρουσιάζει μια σειρά δράσεων που σκοπό έχουν να αναδείξουν το Μουσείο όχι μόνο ως μέσο προστασίας, διαφύλαξης και διατήρησης της Φύσης, αλλά και ως μέσο που μεταφέρει στις νεότερες γενιές, τις αξίες και τα ήθη που είναι απαραίτητα προκειμένου να συμβιώσουμε αρμονικά με τη φύση.
Η εικαστικός Mireille Bessis ζωγραφίζει για το Μουσείο εδώ και πολλές δεκαετίες. Τα ζωγραφικά της έργα λειτουργούν ως εργαλεία του Εκπαιδευτικού τμήματος, επεξηγούν πολλά εκθέματα πίσω από τις βιτρίνες του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας, πωλούνται ως αφίσες στο Πωλητήριο, εικονογραφούν τις επιστημονικές μας εκδόσεις, κοσμούν τις ευχετήριες κάρτες του Μουσείου κ.ά.
Φέτος, για πρώτη φορά, μπορείτε να παρακολουθήσετε αυτή την συναρπαστική καλλιτεχνική διαδρομή, στην εικαστική Έκθεση που ανοίγει στο κοινό ανήμερα της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων και έχει τίτλο: «45 Χρόνια Ζωγραφίζοντας για το Μουσείο». Η Έκθεση, που είναι εμπνευσμένη από διάφορα θέματα της φύσης, κοσμεί την Αίθουσα των παιδικών εργαστηρίων, εμπνέοντας με τη σειρά της τους μικρούς δημιουργούς που την επισκέπτονται.

Μέσα από την προβολή «Τα φαρμακευτικά φυτά της Ελλάδας», αλλά και τη συζήτηση στη 1μ.μ. με τον επιστημονικό υπεύθυνο της προβολής και Υπεύθυνο του Βοτανικού τμήματος του Μουσείου, κ. Δ. Μέρμυγκα, μικροί αλλά και μεγαλύτεροι επισκέπτες θα ξαφνιαστούν από το εύρος των ειδών της ελληνικής φύσης και τη μοναδικότητά της. Θα λάβουν επίσης ενδιαφέρουσες γνώσεις σχετικά με την ιστορία, τη χρήση και τα μοναδικά οφέλη των βοτάνων στην υγεία μας.

Στο Παιδικό Εργαστήριο, παιδιά από 3 ετών, θα δημιουργήσουν εικαστικά έργα με θέμα «Το πρώτο μου φυτολόγιο».Θα κάνουν τη δική τους σύνθεση με σχέδια φύλλων βοτάνων, θα λάβουν χρήσιμες πληροφορίες για αυτά και θα χρωματίσουν αγριολούλουδα της ελληνικής χλωρίδας σε σχέδια υπογεγραμμένα από την ζωγράφο Mireille Bessis.


Αφήγηση Παραμυθιού 
H Αφήγηση Παραμυθιού «Μια τίγρη στον κήπο» στις 12:00 το μεσημέρι,  στο χώρο του Πωλητηρίου, θα δώσει την ευκαιρία σε παιδιά από 4 ετών και άνω, να περιγράψουν εικαστικά τον δικό τους κήπο και τα πλάσματα που ζουν εκεί. Τι είναι άραγε αληθινό και τι φανταστικό;
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΗΜΕΡΑΣ ΜΟΥΣΕΙΩΝ 2019
• Πρώτη παρουσίαση της εικαστικής Έκθεσης
«45 ΧΡΟΝΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ»
της Mireille Bessis στον Α’ Όροφο του Κέντρου ΓΑΙΑ
• Προβολή Παρουσίασης «Τα φαρμακευτικά φυτά της Ελλάδας» σε συνεχή ροή στο Αίθριο του Κέντρου ΓΑΙΑ
• Συζήτηση επί της Παρουσίασης «Τα φαρμακευτικά φυτά της Ελλάδας»
με τον Υπεύθυνο του Βοτανικού τμήματος, κ. Διονύση Μέρμυγκα, στις 13.00 στο Αίθριο του Κέντρου ΓΑΙΑ
• Εργαστήριο ζωγραφικής και κολλάζ «Το πρώτο μου φυτολόγιο»
σε συνεχή ροή μέχρι τις 14.30 στον Α’ Όροφο του Κέντρου ΓΑΙΑ
• Αφήγηση παραμυθιού «Μια Τίγρη στο Κήπο» της Lizzy Stewart
από την Μαριάννα Ψύχαλου στις 12.00 στο Πωλητήριο του Μουσείου
• Έκπτωση Μόνο για τη Διεθνή Ημέρα Μουσείων 2019
75% στην FLORA GRECA – ΛΙΘΟΓΡΑΦΙΕΣ 4 ΑΡΩΜΑΤΙΚΩΝ ΦΥΤΩΝ: 20€!!
(Δεντρολίβανο, Φασκόμηλο, Μποράντζα, Δαδάκι)
του John Sibthorp, στο Πωλητήριο του Μουσείου
Επισκεφθείτε τις Μόνιμες Εκθέσεις του Μουσείου:
– Έκθεση Μουσείου Φυσικής Ιστορίας
– Έκθεση Κέντρου ΓΑΙΑ
Και τις περιοδικές μας Εκθέσεις στον Α’ όροφο του Κέντρου ΓΑΙΑ:
– «Σεισμός στο Μουσείο» ΝΕΑ Ψηφιακή Έκθεση με VR
– «Τα Ορυκτά και ο Άνθρωπος»
Σας περιμένουμε να γιορτάσουμε μαζί τη Διεθνή Ημέρα Μουσείων 2019, το Σάββατο 18 Μαΐου 2019!
Είσοδος: ΔΩΡΕΑΝ (Λεβίδου 13 Κηφισιά)
Ωράριο: 10.00 – 15.00
Τηλ.: 210 8015870
https://www.gnhm.gr/

Τετάρτη, 24 Απριλίου 2019

Συναντήσεις της Εταιρείας Συγγραφέων με ξένους συγγραφείς (Συγγραφείς από την Κίνα)



Λογοτεχνία & μετάφραση: Αρχαίοι πολιτισμοί & σύγχρονες γλώσσες
Συνάντηση συγγραφέων από την Κίνα & την Ελλάδα
2 Μαΐου 2019, ώρα 19:00 έως 20:50
Polis Art Café (Πεσμαζόγλου 5 & Σταδίου)

Συμμετέχουν:
QIAN Xiaoqian, Αντιπρόεδρος, Εταιρεία Συγγραφέων Κίνας
LIU Guanjun, Πρόεδρος, Εταιρεία Συγγραφέων Πεκίνου, μυθιστοριογράφος
CHI Zijian, Πρόεδρος, Εταιρεία Συγγραφέων Χεϊλονγκτσιάνγκ, μυθιστοριογράφος
WANG Yuewen, Πρόεδρος, Εταιρεία Συγγραφέων Χουνάν, μυθιστοριογράφος
LIANG Hongying, Διευθυντής, Εφημερίδα της Λογοτεχνίας & των Τεχνών, κριτικός
Γιώργος Βέης, Αντιπρόεδρος, Εταιρεία Συγγραφέων, ποιητής & κριτικός
Φίλιππος Δρακονταειδής, πεζογράφος & μεταφραστής
Έρση Σωτηροπούλου, πεζογράφος
Ευγένιος Τριβιζάς, πεζογράφος & συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας
Συντονίζουν:
ZHANG Tao, Γενικός Διευθυντής, Τμήμα Διεθνών Σχέσεων, Εταιρεία Συγγραφέων Κίνας
Γιώργος Χουλιάρας, Πρόεδρος, Εταιρεία Συγγραφέων

«Λογοτεχνία & μετάφραση: Αρχαίοι πολιτισμοί & σύγχρονες γλώσσες» είναι το θέμα μιας δημόσιας συζήτησης συγγραφέων από την Κίνα και την Ελλάδα, που διοργανώνεται στις 2 Μαΐου 2019, στις 7μμ, στο Polis Art Café (Πεσμαζόγλου 5 & Σταδίου), στο πλαίσιο σειράς συναντήσεων της Εταιρείας Συγγραφέων με συγγραφείς από άλλες χώρες.

Στην αντιπροσωπεία συγγραφέων από την Κίνα, που έχει προσκληθεί στη χώρα μας, συμμετέχουν ο Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων Κίνας και επικεφαλής της αντιπροσωπείας QIAN Xiaoqian, ο Πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων Πεκίνου, μυθιστοριογράφος LIU Guanjun, η Πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων Χεϊλονγκτσιάνγκ, μυθιστοριογράφος CHI Zijian, ο Πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων Χουνάν, μυθιστοριογράφος WANG Yuewen και ο Διευθυντής της Εφημερίδας της Λογοτεχνίας & των Τεχνών, κριτικός LIANG Hongying.
Στην εκδήλωση θα υπάρξουν πολύ σύντομες τοποθετήσεις και συζήτηση, στα αγγλικά με συνοπτική διερμηνεία, από μέλη της αντιπροσωπείας συγγραφέων από την Κίνα και από Έλληνες συγγραφείς και μέλη της Εταιρείας, όπως ο Γιώργος Βέης, ο Φίλιππος Δρακονταειδής, η Έρση Σωτηροπούλου και ο Ευγένιος Τριβιζάς, ενώ τη συζήτηση θα συντονίσουν ο Γενικός Διευθυντής του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της Εταιρείας Συγγραφέων Κίνας ZHANG Tao και ο Πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων Γιώργος Χουλιάρας.

Η εκδήλωση περιλαμβάνει 12λεπτη «πρόγευση» σύνθεσης ποιητικού λόγου, που ετοιμάζεται από το Διαπολιτισμικό Κέντρο Τεχνών σε έρευνα και σκηνοθεσία Θάνου Μιχαλά. Η σκηνική παρουσίαση του έργου-χορικού θα έχει αποσπάσματα από τη Ραψωδία Θ΄ (υποδοχή του Οδυσσέα ως «ξένου») της Οδύσσειας του Ομήρου σε μετάφραση Σίδερη, τον Καβάφη και άλλους, όπως επίσης από τον Χε-Τζι-Τζανγκ (659-747 ΚΧ), τον Γουάνγκ-Γουί (701 -761 ΚΧ), τον Ντου-Φου (712 -770 ΚΧ), τον Τζια Ντάο (779 - 843 ΚΧ) και νεότερους. Για την παρουσίαση συνεργάζονται Χρήστος Μηλιώνης, Cian X Su, Li Fang, Guo Q, Zeng Zkeng, Έλλη Στεργίου και άλλοι.

Κατά την παραμονή της στην Αθήνα, η αντιπροσωπεία συγγραφέων από την Κίνα θα συναντηθεί με την Υπουργό Πολιτισμού Μυρσίνη Ζορμπά, ενώ διμερούς ενδιαφέροντος συζητήσεις θα έχει με το Διοικητικό Συμβούλιο της Εταιρείας Συγγραφέων.


Τρίτη, 23 Απριλίου 2019

Ημέρα των Βιβλίων και των Ρόδων, παραλλαγή της Γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου

Στις 23 Απριλίου 1616 έφυγαν από τη ζωή δύο μεγάλα ονόματα των γραμμάτων: ο Ισπανός συγγραφέας του Δον Κιχώτη Μιγκέλ Ντε Θερβάντες και ο Άγγλος δραματουργός Γουίλιαμ Σαίξπηρ. Με αφορμή το διπλό αυτό γεγονός, η UNESCO έχει καθιερώσει την 23η Απριλίου ως την Παγκόσμια Ημέρα του Βιβλίου.

Στην Καταλονία, την ημέρα αυτή εορτάζεται η Μέρα των Βιβλίων και των Ρόδων, μία τοπική παραλλαγή της Γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου, που συνδυάζεται με την εορτή του προστάτη της περιοχής, Αγίου Γεωργίου. Με το σύνθημα «Ένα τριαντάφυλλο για την αγάπη, ένα βιβλίο για πάντα», ο άνδρας θα χαρίσει στην αγαπημένη του ένα τριαντάφυλλο κι αυτή θα του το ανταποδώσει με ένα βιβλίο.
Στο επίκεντρο των εκδηλώσεων, ο περίφημος δρόμος της Βαρκελώνης «Λα Ράμπλα», η πιο ζωντανή γωνιά της πόλης, «ο μόνος δρόμος, που δεν ήθελα να τελείωνε ποτέ», όπως είχε πει κάποτε ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Εκτιμάται ότι μόνο την ημέρα αυτή διακινούνται στην Βαρκελώνη 500.000 βιβλία και 4 εκατομμύρια τριαντάφυλλα.
Ο κορυφαίος θεατρικός συγγραφέας, Γουίλιαμ Σαίξπηρ
Ο Γουίλιαμ Σαίξπηρ ήταν Άγγλος, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός και θεατρικός επιχειρηματίας.
Θεωρείται ο κορυφαίος δραματουργός των νεωτέρων χρόνος και ο μόνος, ίσως, που μπορεί να σταθεί δίπλα στους τρεις μεγάλους αρχαίους Έλληνες τραγικούς ποιητές. Ο δημιουργός του «Άμλετ», του «Μάκθεβ», του «Βασιλιά Λιρ» και άλλων αριστουργημάτων ζωντάνεψε με τους ήρωές του, όχι μόνο το πνεύμα της εποχής του, αλλά όλων των αιώνων.
Μιγκέλ ντε Θερβάντες: Ο συγγραφέας του Δον Κιχώτη
Ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες είναι χωρίς καμία αμφιβολία ένας από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες όλων των εποχών.
Η περιπετειώδης και γεμάτη οδύνες ζωή του κύλησε ανάμεσα στην περίοδο του μεγαλείου της Ισπανίας και στην αρχή της παρακμής της, πράγμα που αποτυπώνεται στο αριστούργημά του «Δον Κιχώτης», που θεωρείται ένα από τα κορυφαία και επιδραστικότερα μυθιστορήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Το έργο αυτό επηρέασε γενιές πεζογράφων, όχι μόνο στον ισπανόφωνο, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι το πιο πολυμεταφρασμένο βιβλίο, μετά τη Βίβλο.
Πηγή: sansimera.gr


https://www.alfavita.gr/koinonia/286947_giati-i-23i-aprilioy-ehei-kathierothei-os-pagkosmia-imera-biblioy?fbclid=IwAR0Uo3iTEH8CWKDssqxV7WkbePQFfFpYexzLyNA0TGC-vOmyT7sD-Uf9Lp0

Κυριακή, 31 Μαρτίου 2019

Τα ιστολόγια του Πάνου Αϊβαλή και το παιχνίδι με τις λέξεις


Αυτό το ιστολόγιο - όπως και πολλά άλλα - δημιουργήθηκε από τον Πάνο Αϊβαλή, που έφυγε από τη ζωή στα 63 του χρόνια, την Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2018. Είχα την τύχη και την ευτυχία να είμαι σύντροφος και σύζυγός του τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Χωρέσαμε μια ολόκληρη ζωή σ’ αυτά τα χρόνια. Ήταν συνταξιδιώτης μου, όπως έλεγε. Μόνο που τώρα πια πρέπει να συνεχίσω χωρίς τη φυσική του παρουσία, αν και θα βρίσκεται για πάντα στο νου και στην καρδιά μου. Με παρηγορεί το γεγονός ότι έζησε, όπως εκείνος επέλεξε, μια ζωή γεμάτη από δραστηριότητες σε δημοσιογραφικό, πολιτικό και πολιτιστικό επίπεδο, γεμάτη από φως και ήλιο, πλούσια σε ταξίδια και εμπειρίες. Και ένιωθε κάθε μέρα ευγνωμοσύνη για το δώρο της ζωής.
Μέσα μου κλείνω τις αναμνήσεις, όσα ζήσαμε, τη φωνή του, το γέλιο του, τα γαλάζια μάτια του. Η μνήμη του για μένα ζωντανεύει κάθε μέρα και κάθε νύχτα, σε κάθε βήμα μου, σε κάθε κίνηση, σε κάθε σκέψη.
Ο Πάνος διατηρούσε πολλά ιστολόγια με λογοτεχνικά, πολιτικά, πολιτιστικά και αρκαδικά θέματα. Με φώναζε συχνά και μου έδειχνε στον υπολογιστή το καινούργιο ιστολόγιο που είχε φτιάξει. Με ρώταγε αν μου άρεσε η εικόνα που είχε διαλέξει, ο τίτλος κλπ. Κι εγώ του έλεγα: «Πάλι; Μα πώς βρίσκεις άκρη με τόσα ιστολόγια; Πώς τα παρακολουθείς;» Κι όμως τα παρακολουθούσε, τα ενημέρωνε, έδινε σημασία στις λεπτομέρειες. Αναζητώντας τα ίχνη των ιστολογίων, βρέθηκα μπροστά σε πολύ περισσότερα από όσα ήξερα ότι υπήρχαν. Και συνειδητοποίησα ότι ήταν η αγάπη του για τις λέξεις που τον ωθούσε να φτιάχνει  κάθε φορά κι ένα καινούργιο ιστολόγιο παίζοντας με τις λέξεις, ανακατεύοντας γράμματα, αφήνοντας να τον παρασύρουν οι αμφισημίες. Σαν τα κινέζικα κουτιά, το ένα ιστολόγιο οδηγούσε στο άλλο, καθένα απαιτούσε την ύπαρξη του άλλου. Η τελευταία ανάρτησή του με ημερομηνία 23 Νοεμβρίου 2018 έγινε στο ιστολόγιο Μορέας (Moreas-news.blogspot.com).
Οι επόμενες αναρτήσεις έγιναν από μένα, που θα συνεχίσω να ενημερώνω κάποια από τα ιστολόγια και ένα από αυτά, το "Πάνος Αϊβαλής" (panosaivalis.blogspotcom), θα το αφιερώσω σε αναρτήσεις που θα αφορούν τον Πάνο μου.
Θα κλείσω με λίγα λόγια για τη διαδρομή του Πάνου:
Γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 24 Οκτωβρίου 1955 και καταγόταν από την Αρκαδία (Καρύταινα και Ελληνικό). Απέκτησε δυο παιδιά, τον Οδυσσέα και την Κατερίνα. Και θεωρούσε παιδιά του και τα δικά μου παιδιά, τον Τάσο και τον Απόστολο.
Το 1974 άρχισε να εργάζεται σαν ελεύθερος συνεργάτης εφημερίδων, ξεκινώντας από τον “Ελληνικό Κόσμο”. Το 1975 ήταν στην “Ελεύθερη Θράκη” σαν πολιτικός ανταποκριτής και την επόμενη χρονιά στον “Ημερήσιο Κήρυκα” στη Λάρισα. Την ίδια χρονιά ήταν συντάκτης για θέματα τουρισμού στον “Βαλκανικό Κόσμο”, αρχισυντάκτης στα “Μαντινειακά Νέα” και συντάκτης στο περιοδικό “Οπτικοακουστική”. Το 1977 ξεκίνησε σπουδές Μαζικής Επικοινωνίας Τηλεόρασης και Ραδιοφώνου στο MMC στο Τορόντο του Καναδά. Την ίδια χρονιά άρχισε να γράφει στον Καναδά στην “Ελληνοκαναδική Εβδομάδα”, στον “Ελεύθερο Τύπο” και στον ραδιοφωνικό σταθμό “Greek Canadian Radio Station”. 
To 1981 εργάστηκε στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στο Λουξεμβούργο. Το 1986 έγινε συντάκτης στα “Ρεθυμνιώτικα Νέα” και το 1987 έγινε υπεύθυνος των εκδόσεων “Αρκάδων Συγγραφέων” και των εκδόσεων “Αϊβαλή”. Ήταν εκδότης και διευθυντής της εφημερίδας “Αρκαδικό Βήμα” (πρώην “Λούσιος”) που μετρά 30 χρόνια συνεχούς και αδιάλειπτης παρουσίας (έτος ίδρυσης 1988), με ειδήσεις, νέα και ρεπορτάζ από τις παροικίες των Αρκάδων. Αγαπούσε πολύ την Ελλάδα και την ιδιαίτερη πατρίδα του την Αρκαδία. Έλεγε ότι το Αρκαδικό Βήμα, η δημιουργία του, ήταν το παιδί του. Μέσα από τις σελίδες του μας ταξίδευε στα μονοπάτια του Πάρνωνα, μας άφηνε να κρυφοκοιτάξουμε τις νύμφες καθώς λούζονταν στα παγωμένα νερά του Λούσιου, ανεβαίναμε σε γεφύρια και σε κάστρα, περιδιαβαίναμε τα σοκάκια της Καρύταινας.
 Επίσης υπήρξε αρθρογράφος στην οικονομική εφημερίδα “Εν Αθήναις” και εκδότης του περιοδικού “Ύφος”, για το οποίο θα υπάρξει αφιέρωμα σε επόμενη ανάρτηση.
 Το 1990 άρχισε να διδάσκει “Εφαρμοσμένη Δημοσιογραφία” στην σχολή ΑΚΠΕΣ-ΛΟΓΟΣ, ενώ το 1996 έγινε αρχισυντάκτης στα “Πρωινά Νέα της Αρκαδίας”. Υπήρξε φίλος της Βλαχέρνας και επί σειρά ετών τυπογράφος των τοπικών εφημερίδων “Τα νέα των Βλαχερναίων” και “Τα Μαντάτα του Μπεζενίκου” και δημιουργός πολλών αρκαδικών ιστολογίων. Έχει γράψει επιμύθιο για τον Νίκο Γκάτσο, μονογραφία για την “Ιστορία του Αρκαδικού Τύπου” και ετοίμαζε το βιβλίο “Ραδιοφωνικές Συνομιλίες” Για τη δράση του έχει αποσπάσει αρκετές τιμητικές διακρίσεις, όπως Δίπλωμα Τιμής από την Παγγορτυνιακή Ένωση, τον Πατριωτικό Σύλλογο Άνω Καρυωτών “Ο Λύκαιος Δίας” και το Σύλλογο Απανταχού Πρασινιωτών Γορτυνίας για την συμβολή στην ενημέρωση των Απανταχού Αρκάδων και Δίπλωμα Τιμής από τον Δήμο Τρίπολης. Υπήρξε μέλος της Ένωσης Δημοσιογράφων Συγγραφέων Τουρισμού Ελλάδος, της Ένωσης Συντακτών Πολιτιστικών Περιοδικών, της Εταιρίας Αρκαδικών Γραμμάτων και Τεχνών. Κατά το παρελθόν ήταν παραγωγός στη Δημοτική Ραδιοφωνία Τρίπολης, με δική του εκπομπή καθώς και παραγωγός στο Ράδιο Αττική (Δημοτική Ραδιοφωνία Μαρκόπουλου).

Πόπη Βερνάρδου -Αϊβαλή

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

25η Μαρτίου στο Μουσείο Ακρόπολης με περιπάτους στους εκθεσιακούς χώρους




Τη Δευτέρα 25 Μαρτίου 2019 το Μουσείο της Ακρόπολης θα γιορτάσει την Εθνική Επέτειο με ελεύθερη είσοδο για όλους από τις 9 το πρωί ως τις 6 το απόγευμα. Οι επισκέπτες θα έχουν την δυνατότητα να συμμετέχουν σε περιπάτους μέσα στις αίθουσες του Μουσείου με απρόβλεπτους σταθμούς και ποικίλες συζητήσεις με συντροφιά τους Αρχαιολόγους-Φροντιστές.

Ώρες περιπάτων (στα ελληνικά): 12 μεσημέρι, 1 μ.μ., 2 μ.μ., 3 μ.μ., 4 μ.μ.
Συμμετοχή: Έως 40 επισκέπτες ανά περίπατο. Εγγραφές γίνονται την ίδια μέρα στο Γραφείο Πληροφοριών στην είσοδο του Μουσείου. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Οι οικογένειες θα μπορούν επίσης να παραλάβουν από το Γραφείο Πληροφοριών τα ειδικά σχεδιασμένα φυλλάδια για να κάνουν μία πιο ευχάριστη και ενδιαφέρουσα επίσκεψη στο Μουσείο.

Την ημέρα αυτή το εστιατόριο του Μουσείου στο δεύτερο όροφο θα σερβίρει ελληνικά παραδοσιακά πιάτα.


ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ / Διονυσίου Αρεοπαγίτου 15, 11742 Αθήνα / Τηλ. 210 9000900
www.theacropolismuseum.gr

Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2019

Ηώ Αγγελή - Γκαλερί Ζουμπουλάκη, 21 Μαρτίου - 4 Μαίου

«Ο τίτλος της νέας μου αυτής έκθεσης είναι "Is it a trap?". Είναι σαν να αναρωτιέμαι: "Θα μπορούσαν να είναι παγίδα αυτά τα τοπία;". Είναι ένα χάσμα;»


 Του Χρήστου Παρίδη

Αλλόκοτα τοπία που μοιάζουν ταυτόχρονα εσωτερικά σπιτιών, έρημα και θολά, απ' όπου ξεπροβάλλουν ανεμιστήρες, ελικόπτερα, έπιπλα, φυτά που θυμίζουν κάκτους και φοίνικες, εικόνες σε ψυχρά χρώματα που «φυτρώνουν» επάνω σε δάπεδα αλλά και παράπλευρα σε πισίνες, φόρμες που οριοθετούν τις εικαστικές αναμετρήσεις με το άγνωστο της ζωγράφου Ηούς Αγγελή.

Λίγο πριν από τη νέα της έκθεση με τίτλο «Ιs it a trap?» της ζητήσαμε να μας αποκωδικοποιήσει τον μικρόκοσμο που αποτυπώνει στους καμβάδες της. 
Το ελάφι ανήκει στην κατηγορία των συμπαθητικών ζώων, εκφράζει ένα τρυφερό κομμάτι του ανθρώπου. Περισσότερο ταυτίζεται με την έννοια της θυσίας, δηλαδή του θύματος, παρά του θύτη, ενώ, παράλληλα, στους αρχαίους μύθους το συναντάμε ως ένα περήφανο ζώο.

Το τοποθετείτε, πάντως, σε ένα παράξενο πέρασμα, σε μια ανθρώπινη συνθήκη, με έναν προβολέα ανακρίσεων και μια κάμερα ασφαλείας να το στοχεύουν.

Μπορεί να απειλείται, αλλά μπορεί και να προστατεύεται. Αυτό είναι κυρίαρχο στοιχείο της δουλειάς μου, δηλαδή η αμφιβολία ως προς το αν κάτι αποτελεί απειλή ή προστασία. Έτσι, η αφήγηση μένει ανοιχτή για τον θεατή.
 Η κάμερα με μια έννοια το προστατεύει σε αυτό το πέρασμα, αλλά μπορεί και να το ελέγχει. Εν μέρει είναι ένας αφανής έλεγχος. Εγώ, πάλι, αισθάνομαι συλλέκτης μικρών εικόνων, σαν κάποιος που περπατάει στον δρόμο με ένα σακούλι και συλλέγει.

Δεν μπορώ να ακούω ότι αμφισβητείται η ζωγραφική. Απλώς περνάει διάφορες φάσεις, αφουγκράζεται τα πράγματα σαν μια άλλη γλώσσα. Όπως κάθε γλώσσα που μιλάμε και παίρνει από την αργκό αλλά και από την αρχαία και τη σύγχρονη, συνεχίζοντας να είναι γλώσσα, έτσι και η ζωγραφική παίρνει από τις άλλες τέχνες και συνεχίζει να υπάρχει.

Παρ' όλα αυτά, τα έργα σας μοιάζουν να αφηγούνται μικρές ιστορίες.

Ανήκουν σε μια ενότητα ευρύτερη, αλλά καθένας είναι αυτόνομος, αυτούσιος. Δεν μπορώ να κάνω παραλλαγή του ίδιου θέματος, να φτιάξω ένα έργο και μετά να το επαναλάβω σε άλλα παρόμοια. Αν έχουν κάτι κοινό, αυτό είναι η αμφιβολία.
Δεν πιστεύω στις βεβαιότητες και με διεγείρουν εικαστικά οι μικρές ρωγμές, τα μικρά κενά. Εκεί μέσα πιστεύω ότι υπάρχει περισσότερο περιεχόμενο απ' ό,τι στις βεβαιότητες που μας περιβάλλουν. Αν δεν υπάρχουν ρωγμές, εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ να δουλέψω.
Η ζωγραφική στους τέσσερις τοίχους έχει μια δέσμευση. Αν δεν νιώσεις την ανάγκη να πεις πράγματα πρώτα για να γεμίσεις δικά σου κενά, δεν το κάνεις.
 Είναι ένας αυτοπεριορισμός, γιατί καταρχάς κάνεις μια δουλειά με τον εαυτό σου, αλλά όταν αυτή η δουλειά ξεπερνάει το προσωπικό και αφορά και τους άλλους, το αποτέλεσμα είναι πολύ ενδιαφέρον. Δηλαδή το πώς ξεκινάς για να κοινοποιήσεις αυτό που σκέφτεσαι και καταλήγει να αφορά κι άλλους.
 
— Πού σας έχει τοποθετήσει η κριτική ως ζωγράφο;

Σε διάφορες κατηγορίες, από τον μαγικό ρεαλισμό μέχρι την αγγλική σκηνή του '90. Από την άλλη, συνήθως αυτά που δουλεύω είναι πολύ βιωματικά. Δεν μπορώ να δουλέψω κάτι που δεν με αφορά. 
Πολλές φορές επανέρχεται ένα πάτωμα –το πάτωμα του εργαστηρίου μου– ή μια σκάλα, που είναι η σκάλα που χρησιμοποιώ κι εγώ, ο πάγκος μου, το σκαμνί μου, το καβαλέτο μου. Υπάρχει το δικό μου κομμάτι, διαφορετικά δεν με αφορά το έργο. Σε όλη μου τη διαδρομή δουλεύω έναν βιωματικό χώρο και χρόνο. Στα έργα βγαίνει αυτό που με απασχολεί την εκάστοτε εποχή.

Is it a Trap? 130x 150 cm, acrylic on canvas, 2017. © Ηώ Αγγελή

— Το γεγονός ότι επιστρέφετε συνεχώς σε εσωτερικούς χώρους προφανώς κάτι σημαίνει. Εσωτερικούς και ρευστούς χώρους, όπως αυτοί μπροστά από ένα επιβλητικό βουνό στο βάθος, με ένα δάπεδο σε πρώτο πλάνο.
Θα μπορούσε να είναι και κομμάτι υπαίθρου. Στην προηγούμενη έκθεσή μου ασχολήθηκα με το θέμα των ορίων, πώς μπορούμε να τα δούμε σε επίπεδο χώρου, πώς μπαίνουν ταμπέλες ή τα όρια που διαγράφονται καθώς περπατάει κάποιος σε ένα χωράφι. Ανοίγει ένα δρομάκι και ορίζει το δεξιά - αριστερά, το μπρος - πίσω. Τα όρια είναι είτε απαγορευτικά είτε χρήσιμα.

— Συμφωνείτε με τη λογική τού να εξηγείται ένα έργο από τον δημιουργό του ή θα έπρεπε να είναι ανοιχτά στην ερμηνεία τους;

Πάντα υπάρχει ένα κομμάτι, που είναι και το μεγαλύτερο, το οποίο είναι ανεξήγητο. Δεν μπορούμε να εξηγήσουμε τα πάντα, αλλιώς έχουμε ένα δοκίμιο. Ακόμα κι αν κάνεις έναν μονοχρωματικό πίνακα θα σε ρωτήσουν «γιατί». 
Πάντοτε τίθενται ερωτήματα, αλλά αυτά θα προχωρήσουν ως ένα σημείο, δεν μπορούν να ερμηνεύσουν τα πάντα. Το κομμάτι το ανερμήνευτο είναι το πολύ ουσιαστικό.

— Γιατί επιλέγετε ψυχρά χρώματα;
Μου αρέσει το ψυχρό φως, θεωρώ ότι έχει μια διάρκεια. Τα θερμά φώτα –και η Ελλάδα έχει κυρίως θερμά– είναι θερμά όταν δουλεύεις στο ύπαιθρο. Αισθάνομαι ότι το θερμό φως είναι πολύ έντονο, ότι διαλύει τα πράγματα, ενώ το ψυχρό τα συγκρατεί.


Τελευταία Πρόβα / Last Rehearsal, 135x150 cm, acrylic on canvas, 2018. © Ηώ Αγγελή


 — Κάνατε μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία. Ήταν διαφορετική η δουλειά σας πριν φύγετε;
Ναι, ήταν πιο ανθρωποκεντρική. Ζωγράφιζα ανθρώπους με έναν όχι τόσο ρεαλιστικό τρόπο αλλά που με αφορούσανε. Φίλους, συμφοιτητές μου, όσους με περιέβαλλαν, που δεν μου ήταν άγνωστοι.
 Στο Λονδίνο, όπου δεν ήξερα κανέναν, δεν μπορούσα να ζωγραφίσω, έτσι ξεκίνησα σχεδόν από την αρχή. Ξαναέμαθα ένα αλφάβητο. Μετά, παίρνεις από το ένα, παίρνεις από το άλλο, τα περνάς από κόσκινο και αυτό που μένει είναι δικό σου.

— Ήταν μεγάλη η διαφορά μεταξύ της ελληνικής και της βρετανικής σας εκπαίδευσης;

Η μεγάλη διαφορά είναι ότι οι Άγγλοι ρωτάνε «γιατί;» σε βαθμό εξονυχιστικό, σε ξετινάζουν, για να σε κάνουν να σκεφτείς γιατί το κάνεις ό,τι κάνεις, να αναρωτηθείς, να τα βρεις με τον εαυτό σου.
 Δεν απορρίπτουν, σε εκτιμούν και σε σέβονται σαν να είσαι επαγγελματίας, όπως εκείνοι. Δεν έχουν καθόλου την απόσταση λόγω φόβου και τα πράγματα γίνονται πιο απλά. Σε κρίνουν βάσει του ποιος είσαι εσύ και τι θέλεις.

— Αυτό το κρατήσατε; Ρωτάτε σήμερα το «πώς» και το «γιατί» όταν ζωγραφίζετε;

Ο τίτλος της νέας μου αυτής έκθεσης είναι «Is it a trap?». Είναι σαν να αναρωτιέμαι: «Θα μπορούσαν να είναι παγίδα αυτά τα τοπία;». Είναι ένα χάσμα; Υπάρχει ένα συναίσθημα που τα κινητοποιεί.
Εγώ ερευνώ αυτό το συναίσθημα που είναι κοινό και δημιουργεί κάθε φορά μια εικόνα. Σ' αυτό το κοινό συναίσθημα αναφερόμουν προηγουμένως, ότι πάντα υπάρχει μια αμφιβολία απέναντι στην κανονικότητα ή στις βεβαιότητες. 
Μπορεί να είναι μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα, μπορεί να είναι κάτι τελείως προσωπικό. Αλλά αυτό το συναίσθημά μου ερμηνευόταν πάρα πολύ ωραία με αυτόν τον τίτλο.

Αυτό δεν είναι Σπίτι / This is not a House, 130x150 cm, acrylic on canvas, 2018. © Ηώ Αγγελή

— Εξακολουθεί σήμερα η ζωγραφική να παίζει ρόλο στην τέχνη ή έχει παραγκωνιστεί από άλλες εκφράσεις και μέσα;
Δεν μπορώ να ακούω ότι αμφισβητείται η ζωγραφική. Απλώς περνάει διάφορες φάσεις, αφουγκράζεται τα πράγματα σαν μια άλλη γλώσσα.
 Όπως κάθε γλώσσα που μιλάμε και παίρνει από την αργκό αλλά και από την αρχαία και τη σύγχρονη, συνεχίζοντας να είναι γλώσσα, έτσι και η ζωγραφική παίρνει από τις άλλες τέχνες και συνεχίζει να υπάρχει. Δεν θα έπρεπε να τίθεται το ερώτημα αν παίζει σημαντικό ρόλο στην τέχνη. Ζούμε μια εποχή όπου όλοι οι τρόποι προσέγγισης είναι αποδεκτοί. 
Υπάρχει μια ανεξιθρησκία στη ζωγραφική. Μπορεί να γίνεται με ξερά κλαδάκια, μπορεί να είναι μια γραμμή, αλλά μπορεί να είναι και μια πάστα από χρώμα και υλικό που προσεγγίζει μια εικόνα. Αυτό που θα έβλεπα ως διαφορά είναι ότι οι εικόνες ίσως δεν είναι πια πολύ προσφιλείς. 
Οι αδελφοί Τσάπμαν, που συνάντησα στο Λονδίνο, κάνουν πολύ σκληρές εικόνες. Τα σχέδιά τους πατάνε στον Γκόγια και στους ακρωτηριασμούς, στον πόλεμο, μιλάνε για ένα είδος βίας. Μια ωμή βία που έχει τα δικά της μέσα.
 Η ζωγραφική δεν πρόκειται να σταματήσει. Είναι ένας τρόπος που συμπορεύεται μαζί μας από τότε που μαθαίνουμε να μιλάμε και κάνουμε κινήσεις για να απεικονίσουμε τα πράγματα, είναι ο πιο άμεσος κώδικας επικοινωνίας. 
Μέσα στον χρόνο έχει βιώσει όλα τα ρεύματα, όλες τις ανακατατάξεις, κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές, όλα αυτά τα μονοπάτια της αμφισβήτησης, της ανατροπής και του αφορισμού της εικόνας.
Το θέμα είναι τι έχει να πει σήμερα η ζωγραφική με όλη αυτή την πολυ-εικόνα με τα βίντεο και τις περφόρμανς. Δεν νομίζω ότι η ζωγραφική αντιστέκεται. Έχει μια αμεσότητα και ένα δικό της λεξιλόγιο. Αφομοιώνει τις αλλαγές, δεν αντιστέκεται, παίρνει κομμάτια που μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι άλλων τεχνών, μπορεί να αποκτήσει άλλα υλικά.

— Ποιο είναι το πιο αναπάντεχο πράγμα που σας έχουν πει για τη ζωγραφική σας;

Θυμάμαι κάποια γυναίκα που έκλαψε γιατί κάπου την άγγιξε. Επίσης, ένας κύριος που ερχόταν και ξαναρχόταν, και τον πλησίασα κάποια στιγμή, μου είπε ότι ήταν γιατρός εντατικολόγος και τον ανακούφιζε να έρχεται και να βλέπει τα έργα της έκθεσής μου. 
Η τέχνη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τραύματα, λειτουργούν ως κινητήριος δύναμη γι' αυτήν. Αν είσαι υγιής, βγαίνεις έξω και περνάς καλά.

Υπερχείλιση / Overflow, 130x150 cm, acrylic on canvas, 2017. © Ηώ Αγγελή

Ηώ Αγγελή - Ιs it a trap?
Γκαλερί Ζουμπουλάκη, πλ. Κολωνακίου 20, Αθήνα, 21/3 - 4/5
Ώρες λειτουργίας: Τρ., Πέμ. & Παρ. 11:00-15:00 & 17:00-20:00, Τετ. 11:00-15:00, Σάβ. 11:00-14:00

Γράμμα από την Αθήνα

Γράμμα από την Αθήνα